ერთ ნესტიან დილას, მაშინ, როდესაც წინ დღით გაფენილი თეთრეული ისევ ისეთივე სველი იყო, ცა მოწმენდილი, ხოლო მზის ამსოვლას მეეზოვებიც, ჩემთან ერთად მოუთმენლად ელოდნენ, ან შეიძლება სულაც არ ელოდნენ, ახალ გაღვიძებულს ცემინება დამეწყო। ალერგიულ ასთმას ჩემს ცხოვერბაში დაბადებიდანვე მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს და შესაბამისად დიდი პატივისცემითაც სარგებლობს। განსაკუთრებით მაშინ, როცა ყვავილობის დრო დგება, თითქმის ყოველთვის თან მაქვს ცხვრის წვეთები, ალერგიის საწინააღმდეგო აბები - “კლარიტინი” და ხელსახოცი।
მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი მაცივარი თითქმის ყოველთვის ცარიელია, ვერ გადავეჩვიე და მის კარს ყოველ დილით ჯიუტად ვაღებ, არ ვიცი რატომ, ალბათ “კუჭს ვერ უბრძანებ” პრინციპით ვმოქმედებ, მაგრამ ფაქტია, რომ ყოველ ჯერზე მასზედ მიკრული მრავალი მაგნიტისგან ერთ-ერთი ძირში ვარდება, ჰოდა,Aამჯერადაც იატაკზე ტრაპიზონის, ეკლესია გამოსახული მაგნიტი ჩამოვარდა. უცნაურია, ამ ქალაქში ალბათ ათჯერ მაინც ვარ ნამყოფი მაგრამ იქ ეკლესიის მსგავსი ნაგებობა არასდროს მინახავს.
“ტრაპიზონის” ძირში დავარდნამ თურქული სუხარი გამახსენა, რომელიც წინ დღით მაღაზიაში ხელსახოცთან ერთად ვიყიდე. სუხარი და ჩაი მომვიმარჯვე და ლეპტოპს მივუჯექი. რა თქმა უნდა, ფეისბუქი გავხსენი, ლინკები, პოსტები, დაკომენტარებული სტატუსები, სერიოზული ხალხი სერიოზული მსჯელობებით. ათას სისულელეებზე მოლაპარაკენიც ბევრია, მაგრამ თვალები მაინც დოლარის კლავიშისკენ გამექცა, რომელიც რამდენიმე ხნის წინ, ყოვლად უმიზეზოდ მოძვრა, კიდევ კარგი ცრუმორწმუნე არ ვარ, თორემ, რა ვიცი აქამდე თავში რა აზრები მომივიდოდა და რამდენს ვინერვიულებდი, იქნებ, იაპონიაში მომხდარ მიწისძვრასთანაც დამეკავშირებინა, ან, სულაც არშემდგარ აპოკალიფსთან.
საათი ცხრის ნახევრს უჩვენებდა, ანუ, სამსახურში ფეხით მისვლას ვასწრებდი. ქუჩაში გასულს მზე უკვე ამოსული დამხვდა. მეც გავუყევი რუსთაველს და ჩემი ჩრდილიც უკან გამომყვა. ქალაქს უკვე ეტყობოდა რომ ბოლომდე გაღვიძებამდე ცოტა აკლდა, აიპოდის საყურეები ყურებში გავირჭე და გზა გავაგრძელე, ცოტა ხანში შევამჩნიე, რომ ჩემი ჩრდილი ფეხებში უაზროდ დამებლანდა, სამაგიეროდ, მზის სხივები გულ-მკერდს მითბობდა და ფილტვებში დაგროვილ ნახველს ნელ-ნელა ალბობდა.
სამსახურში ფეხით წასვლა მარტო იმიტომ მსიამოვნებს, რომ სანაპიროზე მეათე და მეთერთმეტე ნავმისადგომებს გავდივარ. ბევრჯერ მიფიქრია, რა კარგია ბათუმში რომ გავჩნდი , ზღვა რომ დიდი სიმდიდრეა და ის ძალიან ეხმარება ადამიანს ამაზე ბევრს არ მოვყვები.
სულ მაინტერსებდა მეორე მსოფლიო ომში დაღუპულთა მემორიალთან “ბომჟები” რატომ იკრიბებიან, რითია ეს ადგილი მათთვის მოსახერხებელი ან, საინტერესო, ამჯერადაც კარგად დავაკვირდი ამ ადგილს, მაგრამ განსაკუთრებულს ვერაფერს მივაგენი, ბევრჯერ მომდომებია მათთვის ფოტოების გადაღება, მაგრამ თავს ვიკავებ. არ მომწონს, როცა არასახარბიელო მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებს “შესაფერის პოზაში” გამოიჭერენ და შემდგომ, როგორც კარგ სახასიათო ფოტოებს სხვადასხვა ვებგვერდზე ტვირთავენ, ან, გამოფენებს აწყობენ.
მემორიალიდან რამდენიმე მეტრში უკვე პორტის ამწეები გამოჩნდა, ადრე, როცა იქ არ ვმუშაობდი, ეს ამწეები ძალიან მეხამუშებოდა, მაგრამ, როცა უკეთ გავერკვიე მათ დანიშნულებაში და პირველად ბათუმის ხედს გადავხედე, კიდევ უფრო მეტად დავაფასე, ეს, ერთი შეხედვით უშნო საბჭოთა დროინდელი კონსტრუქციები.
ამასობაში, მე და ჩემმა ჩრდილმა ათას მეტრზე მეტი გავიარეთ და ბათუმის საზღვაო ნავსადგურის შესასვლელ ჭიშკართან მუშებთან ერთად რიგში ჩავდექით, მარჯვენა ხელში საშვი მეჭირა, ხოლო მარცხენა ხელის მაჯაზე საათი მებნია, რომელიც რვა საათსა და ორმოცდაჩვიდმეტ წუთს უჩვენებდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი მაცივარი თითქმის ყოველთვის ცარიელია, ვერ გადავეჩვიე და მის კარს ყოველ დილით ჯიუტად ვაღებ, არ ვიცი რატომ, ალბათ “კუჭს ვერ უბრძანებ” პრინციპით ვმოქმედებ, მაგრამ ფაქტია, რომ ყოველ ჯერზე მასზედ მიკრული მრავალი მაგნიტისგან ერთ-ერთი ძირში ვარდება, ჰოდა,Aამჯერადაც იატაკზე ტრაპიზონის, ეკლესია გამოსახული მაგნიტი ჩამოვარდა. უცნაურია, ამ ქალაქში ალბათ ათჯერ მაინც ვარ ნამყოფი მაგრამ იქ ეკლესიის მსგავსი ნაგებობა არასდროს მინახავს.
“ტრაპიზონის” ძირში დავარდნამ თურქული სუხარი გამახსენა, რომელიც წინ დღით მაღაზიაში ხელსახოცთან ერთად ვიყიდე. სუხარი და ჩაი მომვიმარჯვე და ლეპტოპს მივუჯექი. რა თქმა უნდა, ფეისბუქი გავხსენი, ლინკები, პოსტები, დაკომენტარებული სტატუსები, სერიოზული ხალხი სერიოზული მსჯელობებით. ათას სისულელეებზე მოლაპარაკენიც ბევრია, მაგრამ თვალები მაინც დოლარის კლავიშისკენ გამექცა, რომელიც რამდენიმე ხნის წინ, ყოვლად უმიზეზოდ მოძვრა, კიდევ კარგი ცრუმორწმუნე არ ვარ, თორემ, რა ვიცი აქამდე თავში რა აზრები მომივიდოდა და რამდენს ვინერვიულებდი, იქნებ, იაპონიაში მომხდარ მიწისძვრასთანაც დამეკავშირებინა, ან, სულაც არშემდგარ აპოკალიფსთან.
საათი ცხრის ნახევრს უჩვენებდა, ანუ, სამსახურში ფეხით მისვლას ვასწრებდი. ქუჩაში გასულს მზე უკვე ამოსული დამხვდა. მეც გავუყევი რუსთაველს და ჩემი ჩრდილიც უკან გამომყვა. ქალაქს უკვე ეტყობოდა რომ ბოლომდე გაღვიძებამდე ცოტა აკლდა, აიპოდის საყურეები ყურებში გავირჭე და გზა გავაგრძელე, ცოტა ხანში შევამჩნიე, რომ ჩემი ჩრდილი ფეხებში უაზროდ დამებლანდა, სამაგიეროდ, მზის სხივები გულ-მკერდს მითბობდა და ფილტვებში დაგროვილ ნახველს ნელ-ნელა ალბობდა.
სამსახურში ფეხით წასვლა მარტო იმიტომ მსიამოვნებს, რომ სანაპიროზე მეათე და მეთერთმეტე ნავმისადგომებს გავდივარ. ბევრჯერ მიფიქრია, რა კარგია ბათუმში რომ გავჩნდი , ზღვა რომ დიდი სიმდიდრეა და ის ძალიან ეხმარება ადამიანს ამაზე ბევრს არ მოვყვები.
სულ მაინტერსებდა მეორე მსოფლიო ომში დაღუპულთა მემორიალთან “ბომჟები” რატომ იკრიბებიან, რითია ეს ადგილი მათთვის მოსახერხებელი ან, საინტერესო, ამჯერადაც კარგად დავაკვირდი ამ ადგილს, მაგრამ განსაკუთრებულს ვერაფერს მივაგენი, ბევრჯერ მომდომებია მათთვის ფოტოების გადაღება, მაგრამ თავს ვიკავებ. არ მომწონს, როცა არასახარბიელო მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებს “შესაფერის პოზაში” გამოიჭერენ და შემდგომ, როგორც კარგ სახასიათო ფოტოებს სხვადასხვა ვებგვერდზე ტვირთავენ, ან, გამოფენებს აწყობენ.
მემორიალიდან რამდენიმე მეტრში უკვე პორტის ამწეები გამოჩნდა, ადრე, როცა იქ არ ვმუშაობდი, ეს ამწეები ძალიან მეხამუშებოდა, მაგრამ, როცა უკეთ გავერკვიე მათ დანიშნულებაში და პირველად ბათუმის ხედს გადავხედე, კიდევ უფრო მეტად დავაფასე, ეს, ერთი შეხედვით უშნო საბჭოთა დროინდელი კონსტრუქციები.
ამასობაში, მე და ჩემმა ჩრდილმა ათას მეტრზე მეტი გავიარეთ და ბათუმის საზღვაო ნავსადგურის შესასვლელ ჭიშკართან მუშებთან ერთად რიგში ჩავდექით, მარჯვენა ხელში საშვი მეჭირა, ხოლო მარცხენა ხელის მაჯაზე საათი მებნია, რომელიც რვა საათსა და ორმოცდაჩვიდმეტ წუთს უჩვენებდა.
