O.K. ბათუმიდან

დილის მარშრუტი

2011-04-02T04:28:00.004-10:00

ერთ ნესტიან დილას, მაშინ, როდესაც წინ დღით გაფენილი თეთრეული ისევ ისეთივე სველი იყო, ცა მოწმენდილი, ხოლო მზის ამსოვლას მეეზოვებიც, ჩემთან ერთად მოუთმენლად ელოდნენ, ან შეიძლება სულაც არ ელოდნენ, ახალ გაღვიძებულს ცემინება დამეწყო। ალერგიულ ასთმას ჩემს ცხოვერბაში დაბადებიდანვე მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს და შესაბამისად დიდი პატივისცემითაც სარგებლობს। განსაკუთრებით მაშინ, როცა ყვავილობის დრო დგება, თითქმის ყოველთვის თან მაქვს ცხვრის წვეთები, ალერგიის საწინააღმდეგო აბები - “კლარიტინი” და ხელსახოცი।

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი მაცივარი თითქმის ყოველთვის ცარიელია, ვერ გადავეჩვიე და მის კარს ყოველ დილით ჯიუტად ვაღებ, არ ვიცი რატომ, ალბათ “კუჭს ვერ უბრძანებ” პრინციპით ვმოქმედებ, მაგრამ ფაქტია, რომ ყოველ ჯერზე მასზედ მიკრული მრავალი მაგნიტისგან ერთ-ერთი ძირში ვარდება, ჰოდა,Aამჯერადაც იატაკზე ტრაპიზონის, ეკლესია გამოსახული მაგნიტი ჩამოვარდა. უცნაურია, ამ ქალაქში ალბათ ათჯერ მაინც ვარ ნამყოფი მაგრამ იქ ეკლესიის მსგავსი ნაგებობა არასდროს მინახავს.

“ტრაპიზონის” ძირში დავარდნამ თურქული სუხარი გამახსენა, რომელიც წინ დღით მაღაზიაში ხელსახოცთან ერთად ვიყიდე. სუხარი და ჩაი მომვიმარჯვე და ლეპტოპს მივუჯექი. რა თქმა უნდა, ფეისბუქი გავხსენი, ლინკები, პოსტები, დაკომენტარებული სტატუსები, სერიოზული ხალხი სერიოზული მსჯელობებით. ათას სისულელეებზე მოლაპარაკენიც ბევრია, მაგრამ თვალები მაინც დოლარის კლავიშისკენ გამექცა, რომელიც რამდენიმე ხნის წინ, ყოვლად უმიზეზოდ მოძვრა, კიდევ კარგი ცრუმორწმუნე არ ვარ, თორემ, რა ვიცი აქამდე თავში რა აზრები მომივიდოდა და რამდენს ვინერვიულებდი, იქნებ, იაპონიაში მომხდარ მიწისძვრასთანაც დამეკავშირებინა, ან, სულაც არშემდგარ აპოკალიფსთან.

საათი ცხრის ნახევრს უჩვენებდა, ანუ, სამსახურში ფეხით მისვლას ვასწრებდი. ქუჩაში გასულს მზე უკვე ამოსული დამხვდა. მეც გავუყევი რუსთაველს და ჩემი ჩრდილიც უკან გამომყვა. ქალაქს უკვე ეტყობოდა რომ ბოლომდე გაღვიძებამდე ცოტა აკლდა, აიპოდის საყურეები ყურებში გავირჭე და გზა გავაგრძელე, ცოტა ხანში შევამჩნიე, რომ ჩემი ჩრდილი ფეხებში უაზროდ დამებლანდა, სამაგიეროდ, მზის სხივები გულ-მკერდს მითბობდა და ფილტვებში დაგროვილ ნახველს ნელ-ნელა ალბობდა.

სამსახურში ფეხით წასვლა მარტო იმიტომ მსიამოვნებს, რომ სანაპიროზე მეათე და მეთერთმეტე ნავმისადგომებს გავდივარ. ბევრჯერ მიფიქრია, რა კარგია ბათუმში რომ გავჩნდი , ზღვა რომ დიდი სიმდიდრეა და ის ძალიან ეხმარება ადამიანს ამაზე ბევრს არ მოვყვები.

სულ მაინტერსებდა მეორე მსოფლიო ომში დაღუპულთა მემორიალთან “ბომჟები” რატომ იკრიბებიან, რითია ეს ადგილი მათთვის მოსახერხებელი ან, საინტერესო, ამჯერადაც კარგად დავაკვირდი ამ ადგილს, მაგრამ განსაკუთრებულს ვერაფერს მივაგენი, ბევრჯერ მომდომებია მათთვის ფოტოების გადაღება, მაგრამ თავს ვიკავებ. არ მომწონს, როცა არასახარბიელო მდგომარეობაში მყოფ ადამიანებს “შესაფერის პოზაში” გამოიჭერენ და შემდგომ, როგორც კარგ სახასიათო ფოტოებს სხვადასხვა ვებგვერდზე ტვირთავენ, ან, გამოფენებს აწყობენ.

მემორიალიდან რამდენიმე მეტრში უკვე პორტის ამწეები გამოჩნდა, ადრე, როცა იქ არ ვმუშაობდი, ეს ამწეები ძალიან მეხამუშებოდა, მაგრამ, როცა უკეთ გავერკვიე მათ დანიშნულებაში და პირველად ბათუმის ხედს გადავხედე, კიდევ უფრო მეტად დავაფასე, ეს, ერთი შეხედვით უშნო საბჭოთა დროინდელი კონსტრუქციები.

ამასობაში, მე და ჩემმა ჩრდილმა ათას მეტრზე მეტი გავიარეთ და ბათუმის საზღვაო ნავსადგურის შესასვლელ ჭიშკართან მუშებთან ერთად რიგში ჩავდექით, მარჯვენა ხელში საშვი მეჭირა, ხოლო მარცხენა ხელის მაჯაზე საათი მებნია, რომელიც რვა საათსა და ორმოცდაჩვიდმეტ წუთს უჩვენებდა.

გაუგებარი "ქართული სული"

2011-02-19T00:55:00.010-10:00

ინტერნეტსივრცეში ტელეარხი “ოცდახუთის” ვებგვერდი ერთადერთი საინფომრაციო წყაროა, რომლის მეშვეობითაც რეგიონში მომხდარ ამბებს ვიგებ და ეს ჩემთვის, როგორც ადგილობრივი მაცხოვრებლისთვის, მნიშვნელოვანია.

რამდენიმე დღის წინ, აღნიშნული ტელევიზიის ვებ-გვერდზე გულის ამრევი ციტატები წავიკითხე, რომელიც აზიზეს მეჩეთის მშენებლობასთან დაკავშირებით გამართულ დისკუსიაზე წარმოითქვა:

„ჩვენი მიწები თურქულმა ინვესტიციებმა დაიპყრო“, „გაჩნდებიან მეძავები“, წაიბილწება ქართული სული“, „ნაჯახით დავდგები, რომ არ აშენდეს აზიზიეს მეჩეთი“_ეს სიტყვები დღეს „პრეს-კაფეში“ შეკრებილებს ეკუთვნით."

ეს ციტატები რომ არ წამეკითხა ამ თემას არც შევეხებოდი, იმიტომ, რომ ჩემი აზრით, ქვეყანაში და რეგიონშიც უფრო სეიოზული საკითხებია მოსაგვარებელი, მაგალითად სოციალური და ადამიანის უფლებების დაცვასთან დაკავშირებული პრობლემები, თან, იმასაც თუ გავითვალისწინებთ, რომ სანაცვლოდ თურქეთის მხარე ტაო – კლარჯეთში ისტორიული მნიშვნელობის ძეგლების რესტავრაციას გეგმავს, ჩემთვის მით უფრო გაუგებარია საზოგადოების ნაწილის ისტერიკა.

ისე, ყოველთვის მაინტერესებდა, რა არის ეს “ ქართული სული” ? რას ნიშნავს, როცა ამბობენ, რომ – “სულიერებას გვართმევენ”? როგორია სულიერების წართმევის პროცესი? ამ დროს რა ემართება "ქართული სულის" მესაკუთრეს? და საერთოდაც, როგორ შეიძლება ადამიანს ღირსების შეგრძნება უკითხავად წაართვა? ამ კითხვებს ყოველგვარი ირონიის გარეშე ვსვამ.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ვიტყვი, რომ – მანამ, სანამ ჩვენს ჭკუამდე არ დავა ის, რომ ღირსების გრძნობა ყველა ადამიანს გააჩნია, და არა მხოლოდ "ქართული სულის" მატარებლებს, სანამ გვექნება იმის მოთხოვნილება, რომ ყველა გვეთანხმებოდეს და ყველას მოვწონდეთ – დედას, მამას, მეზობელს, უბნისსურსათის გამყიდველს, სანამ ოდნავ მაინც (თვით)ირონიულები და თვითკრიტიკულები არ გავხდებით, და არ შეგვეშინდება ხანდახან მაინც ვიყოთ სასაცილოები, სანამ არ გავთავისუფლდებით ფობიებისგან და სანამ “ხალხის აზრი” ინდივიდს, ხმის ამოღებისთანავე გადათელავს, ზუსტად მანამდე ვიცხოვრებთ კარგად გარემონტებულ მაგრამ აყროლებულ საპირფარეშოში.

ნაკლებად თავმდაბლური პოსტი თავმდაბლობაზე

2011-01-08T03:02:00.010-10:00

სკოლაში სწავლის პერიოდში უზომოდ ცელქი, მომაბეზრებლად ჯიუტი და ძალიან გათამამებული ბავშვი ვიყავი. თუმცა, უკვე მერვე კლასში, მაშინ, როცა "ცხოვრების აზრზე" მოვდიოდი, ხოლო ჩემი სხეული ყოველდღიურად იცვლიდა ფორმას - ყველაფერი თავდაყირა დადგა.

სანამ ყველაფერი თავდაყირა დადგებოდა, ხუთი წელი აქტიურად დავდიოდი კალათბურთზე და როგორც ყველა ჩემს თანაგუნდელს, ასევე მეც, უზომოდ მოგვწონდა სპორტული აქსესუარები, ამერიკული "NBA"-ს მაისურები და უპირველეს ყოვლიდა კალათბურთის კედები, რომელთაგან ყველაზე მაგარად "Reebok"- ის "ზებრა" ითვლებოდა.

იმ სიხარულის აღწერა მიჭირს, როდესაც თურქეთიდან დაბრუნებულმა მამაჩემმა მუყაოს ყუთი მომაწოდა, მაშინ მივხვდი იმას თუ როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო უსაზღვრო ბედნიერება. ის ღამე ცუდად მეძინა, ერთი სული მქონდა მეორე დღეს ვარჯიშზე როდის მივიდოდი, როდის გამოვიცლიდი კედებს, როდის გავიქცეოდი და როდის ვისვრიდი კალათში ბურთს, რომელიც ან ჩავარდებოდა და ან არა, ამას უკვე მნიშვნელობა აღარ ექნებოდა.

ოთხი საათი სრულდებოდა, როცა ბონის კულტურის სახლის უკანა შესასვლელის გრძელ და ბნელ დერეფანში შევაბიჯე, ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე უცნაური გრძნობა მეუფლებოდა, რაღაც შიშის, მორიდებულობასა და სინდისის ქენჯვნას შორის, რაც უფრო ხმამაღალზე მესმოდა ბავშევისა და ბურთის ხმა მით უფრო აღარ მინდოდა დარბაზში შესვლა.

დარბაზში შესულმა გრძელ ხის სკამზე ჩამოვჯექი, ჩანთა ნახევრად შევხსენი და ჩემს "ზებრას" ჩავხედე, კიდევ ერთხელ დავტკბი მისი სიდიადით და უნიკალურობით, რამდენიმე წამიანი მიჩეერების შემდეგ ჩანთიდან ყველაფერი ამოვალაგე გარდა კედებისა.

პ.ს. ახალი წლის ღამეს, ევროპის მოედანზე გასამართი კოცერტის დაწყებამდე, რამდენიმე საათით ადრე ქუჩები გადაკეტეს, მათ შორის ბარათაშვილის ქუჩაც, სადაც პოლიცია არავის უშვებდა, არც შინ მიმავალ ჩემს ძმას უშვებდნენ, რომელმაც კოსტუმით, ბერეტით, კაშნეთი და ტყავის ხელთათმანებით გამოწყობილი მიადგა გადაკეტილ ქუჩას, პოლიციის თანამშრომელმა კარგად ჩაათვალიერა და უთხრა - "ძმაო, მე მეორე დღეა რაც აქ წვიმაში ვდგავარ."

"ეს ბავშვები არა მხოლოდ ეონომიკური სიდუხჭირის გამო გამოდიან ქუჩაში, არამედ, იმიტომ, რომ ქუჩის ბავშვების უმეტესობას ოჯახში გაუსაძლისი მდგომარეობა აქვთ"

2011-01-07T05:03:00.014-10:00

ინტერვიუ სოციალურ მუშაკთან - სოფო პატარაიასთან.

სოფო, გთხოვ მოკლედ მითხარი რა ევალება სოციალურ მუშაკს?

სოციალური მუშაკი არის შუამავალი სოციალურ სერვისებსა და იმ ადამიანებს შორის, რომლებსაც ეს სერვისი სჭირდებათ, სოციალური მუშაკი ახალი პროფესიაა საქართველოში, სულ რამდენიმე წელია რაც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მაგისტრატურა გაიხსნა, სადაც ნებისმიერი პროფესიის ადამიანს შეუძლია ჩააბაროს და შეისწავლოს ეს საქმე। თუმცა, დღეს, სახელმწიფო თუ არასამთავრობო სექტორებში, უმრავლესობა, არაპროფესიონალი სოციალური მუშაკი მუშაობს। მათ შორის მეც, მხოლოდ პროფესიული გადამზადების კურსები გვაქვს გავლილი।

- რა როლი აკისრია საზოგადოებას? მაგალითისთვის, უნდა დავეხმაროთ თუ არა იმ მზრუნველობას მოკლებულ ბავშვებს, რომლებიც ქუჩაში ფულს გვთხოვენ? როგორ უნდა მოვიქცეთ?

ეს ძალიან რთული შეკითხვაა, უმწეო ბავშვების უმრავლესობა, დიდ დროს ქუჩაში ატარებს, მუშაობენ, მათხოვრობენ, ბოთლებს და ჯართს აბარებენ და კიდევ სხვა საქმიანობით არიან დაკავებულები, მაგალითად, პროსტიტუციით და კრიმინალური საქმიანობით। მივცეთ თუ არა ფული ბავშვს, რომელიც ტირის და გეუბნება, რომ შია და წყურია? პასუხი ერთმნიშვნელოვანია, არც ერთ შემთხვევაში ბავშვს ფული არ უნდა მივცეთ, იმიტომ, რომ ეს ბავშვები შემოსავლის წყაროა გამხდარი ოჯახისთვის, მშობლები აიძულებენ შვილებს იმათხოვრონ და სახლში ფული მიიტანონ. ისინი ექსპლუატაციის, ძალადობის მსხვერპლნი არიან, ბავშვებს კვოტაც კი აქვთ დადგენილი, რომლის ქვევით თანხა სახლში არ უნდა მიიტანონ. ისინი ყიდიან ხატებს, ყვავილებს, ესეც ბავშვთა ექსპლუატაციის ერთ-ერთი ფორმაა. ჩემი თხოვნა იქნება, რომ არც ერთ ბავშვს არ მისცეთ ფული, მერწმუნეთ, თქვენ ამით მათ უფრო მეტ სარგებელს მოუტანთ. რამ აიძულა, ან საიდან მოაფიქრდა ვთქვათ, ხუთი წლის ბავშვს მათხოვრობით ფული იშოვოს? გასაგებია, რომ ქვეყანაში მძიმე სოციალური ფონია, მაგრამ, ეს ბავშვები არა მხოლოდ ეონომიკური სიდუხჭირის გამო გამოდიან ქუჩაში, არამედ, იმიტომ, რომ ქუჩის ბავშვების უმეტესობას ოჯახში გაუსაძლისი მდგომარეობა აქვთ და ამჯობინებენ მთელი დღე იმათხოვრონ, ფული იშოვონ, რათა შემდეგ მთელი ღამე ინტერნეტ კაფეში გაატარონ. ასეთ ბავშვებზე დღეს არავინ ზრუნავს, არ არსებობს ცენტრები სადაც შეიძლება მათ თავი შეაფარონ. თუმცა, სახელმწიფოსგან უკვე დადებითი ძვრები შეიმჩნევა, თბილისში შეიქმნა პილოტური დღის ცენტრი, იმედი გვაქვს, მალე, რეგინებშიც გადაიჭრება ეს პრობლემა.

- ვინ იცავს იმ ბავშვების უფლებებს, რომელთა უფლებებიც ირღვევა? თავიანთ მოვალეობებს რამდენად კარგად უმკვლავდებიან უპატრონო ბავშვთა სალხები?

დავიწყოთ იმით, რომ ბავშვთა სახლები საერთოდ არ უნდა არსებობდეს, განსაკუთრებით ისეთი ფორმით რომლებიც დღეს ჩვენ გვაქვს, მათი ანალოგი გარდა ყოფილი საბჭოთა ქვეყნებისა არსად არსებობს। უფრო დიდი დანაშაულია ჩვილ ბავშვთა სახლების არსებობა, ამ ბავშვთა განვითარების ჩამორჩენაზე მთელი რიგი კვლევებია, რომლებიც ამტკიცებს - ამ ტიპის სახლებში გაზრდილი ბავშვების 70პროცენტი არ ვითარდება, თუმცა, როგორც უკვე ვახსენე, დაიწყო პოზიტიური ძვრები და მივდივართ დეინსტიტუცინალიზაციისკენ. თუმცა, მზრუნველობას მოკლებული ბავშთა სახლების გაუქმებბამდე ჯერ კიდევ დიდი დროა დარჩენილი. იქმნება მცირე საოჯახო ტიპის ბავშვთა სახლები, სადაც მაქსიმუმ 8 ბავშვი ცხოვრობს და ჰყავთ დაქირავებული მშობლები: დედა და მამა. ასეთი ტიპის სახლები გამართლებულია, იქ ბავშვი ასე თუ ისე ახერხებს ნორმალურად განვითარებას. ხოლო კომუნისტური ტიპის ბავშვთა სახლების არსებობა, სადაც კოლექტიური თანაცხოვრების წესია, ბავშვებზე მავნე ზეგავლენას ახდენს.

თქვენთან რამდენია პენსია?

2010-12-13T08:06:00.010-10:00

როცა ამ შეკითხვაზე მიწევს პასუხის გაცემა, ყვოველგვარი დადებითი წარმოდგენა, რაც კი უცხოელებს საქართველოზე მანამდე შეჰქმნიათ, ეცვლებათ. ხოლო მათი აღტაცება, ხშირ შემთხვევაში თანაგრძნობაში გადადის.

თუმცა, სანამ ამ შეკითხვას დამისვამენ, ვცდილობ, საქართველო თავისი პლიუსებით და მინუსებით მეტ-ნაკლებად პერსპექტიულ სახელმწიფოდ წარმოვაჩინო. ძალიან არ მსიამოვნებს, ჩემი თანამოქალქეები უცხოელებთან საუბრისას, საქართველოს რომ ლანძღავენ და აგდებით იხსენიებენ. მიუხედავად იმისა, რომ სულაც არ მგონია, რომ ჩვენ მაგალითად - განსაკუთრებული ნიჭის პატრონები ვართ და არც ის მგონია, რომ ოდესმე - „ივერია გაბრწყინდება“ .

პოლონეთში ჩვენს შესახებ, ყველაზე მეტად, რუსეთ - საქრთველოს შორის არსებული ურთიერთობები აინტერესებთ. ასევე, ისიც აინტერესებთ, თუ როგორი პერზიდენტი გვყავს - რეფორმატორი თუ ავანტიურისტი, პატრიოტი თუ ინტრიგანი, დემოკრატი თუ ავტოკრატი. ერთი სიტყვით, ბევრს ჩვენს პრეზიდენტზე, არ აქვს ზუსტად ჩამოყალიბებული დამოკიდებულება.

ზოგადად, პოლონურ მედიას თუ მიადევნებთ თვალ-ყურს, დარწმუნდებით, რომ რუსეთის თემა ყოველთვის აქტუალურია. შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ევროკავშირის და ნატოს წევრობის მიუხედავად, პოლონელები რუსების მხრიდან საფრთხეს კვლავაც გრძნობენ. არც იმას მალავენ, რომ რუსეთი არ უყვართ. როგორც წესი, ეს მათი „არსიყვარული“ გულგრილობაში და იუმორში ვლინდება. როგორც გდინიას საკონტეინერო ტერმინალის დისპეტჩერი ამბობს, თუ პოლონეთში თერმომეტრი მინუს ათზე ნაკლებს უჩვენებს, ეს, რა თქმა უნდა, რუსეთიდან შემოსული ციკლონის ბრალია.

ტრისიტი სამი ქალაქის - გდანსკის, გდინიას და სოპოტის ერთიანი სახელწოდებაა. ამათგან, გდანსკი ყველაზე მრავალრიცხოვანი, ძველი და ეკონომიკური მნიშვნელობის ქალაქია, სადაც ევროპაში ყველაზე მაღალი აგურით ნაშენები წმინდა მარიამის ტაძარი მდებარეობს. სოპოტი კი, პოლონეთში ყველაზე პოპულარული საზაფხულო კურორტია, სხვანაირად მას, „ზაფხულის ოცნებას“ უწოდებენ. ამ ორ ქალაქთან შედარებით, ქალაქი გდინია, ბევრად უფრო ახალია. ის წინა საუკუნის ოციან წლებში დააარსეს, როდესაც გდანსკი, პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, თავისუფალ სავაჭრო ზონად გამოცხადდა.

ყველაზე შთამბეჭდავი, რაც პოლონეთის საზღვაო ქალაქებში ვნახე, მუზეუმად გადაკეთებული, ლენინის სახელობის გემთმშენებელი ქარხნის შესასვლელი ჭიშკარი იყო, საიდანაც ოთხმოციანი წლების დასაწყისში, საბჭოთა ტოტალიტარულმა რეჟიმმა რღვევა დაიწყო და სადაც „სოლიდარნოსტის“ ერთ-ერთი ლიდერი - ლეხ ვალენსა მოღვაწეობდა. დღევანდელი გდანსკის აეროპორტი სწორედ მის სახელს ატარებს.

პ.ს. პოლონურ მედიაში რომან პოლანსკის კრიმინალურ საქმესაც ხშირად განიხილავენ. ამ თემაზე, მეც შევეცადე ჩემს პოლონელ კოლეგასთან საუბრის წამოწყება, თუმცა, არაკორექტულად დასმული კითხვის გამო - არ გამომივიდა.

- რომან პოლანსკი ხომ პოლონელია?

- და იოსებ სტალინი ქართველი იყო, ხომ ასეა?

რა სულელური შედარებაა მეთქი, ჩემთვის გავიფიქრე, მაგრამ არაფერი მითქვამს, თავი დავუქნიე. მან კი, კმაყოფილების ნიშნად - გამიღიმა.

მე, CNN-ი და მანდარინი

2010-12-12T04:01:00.007-10:00

საათნახევარია, რაც ტრენინგიდან სასტუმროში დავბრუნდი და ჩემს ნომერში ბათუმიდან წამოღებულ მანდარინს მივირთმევ. მეოთხე დღეა ჩემი ლეპტოპი ინტერნეტში ვერ ჩავრთე და ბედს საბოლოოდ შევეგუე। სამივე ფილმს, რომლებიც მქონდა ჩაწერილი - ვუყურე, გაზეთ „ბათუმელებსაც“ კიდევ ერთხელ გადავავლე თვალი და უკვე მეორე დღეა რაც ტვ. CNN-ის არხზე მაქვს დაყენებული, რომლის ახალი ამბები უმეტეს წილად, ახლო-აღმოსავლეთს შეეხება. ეკონომიკური სამიტი დუბაიში, ახალი თაობა და მათი ყოფა მუსლიმანურ ქვეყნებში, ინტერვიუ ქალთა უფლებებზე ირანელ უფლებადამცველთან, არჩევნები ეგვიპტეში და „მესამე სამყაროს“ სხვა ამბებიც, CNN-ზე, „ტოპ ნიუსებია“.

ამ არხის ტელეწამყვანების უმეტესობა, წარმოშობით ან აფრო-ამერიკული, ან, ლათინო ამერიკელი, ან კიდევ, აზიის რომელიღაც ქვეყნიდან არიან. ყველანი, ინგლისურ ენაზე მართალია აქცენტით, მაგრამ, გამართულად მეტყველებს.

ჩემი აზრით, სწორედ რომ მათ აქცენტში დევს CNN-ის პოლიტიკის გასაღები, ეს ტელეარხი მაქსიმალურად ცდილობს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში მიმდინარე მოვლენების აქტუალიზაციას, ყველა კონტინეტზე მცხოვრები ხალხის დაახლოებას ისე, რომ თავიანთი იდენტობა არ დაკარგონ.

ეს ყველაფერი გადასარევია, მაგრამ, მე, ამ წუთას ყველაზე მეტად რაც მაინტერესებს, „ვიკილიკის“ გარშემო მომხდარი მოვლენებია. არ ვიცი რატომ, მაგრამ, უკვე ნახევარი საათია CNN-ის წამყვანი „მესამე სამყაროს“ ახალი ამბებიდან 2018 და 2022 წლებში, ფეხბურთში გასამართ მსოფლიო ჩემპიონატის თემის განხილვაზეა გადასული და ყოველი ათი წუთის შუალედში ლარი კინგის შოუს აანონსებს, რომლის სტუმარი, რუსეთის პრემიერ-მინსიტრი ვლადიმერ პუტინი იქნება.ეს ის შოუა, თითქმის წელიწადია რომ იხურება, მაგრამ არ/ვერ დაიხურა.

ასე მგონია, საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა, ზოგადად მედია, განსაკუთრებით კი სატელევიზიო მედია დასავლური იქნება თუ აღმოსავლური, სნნ-ი იქნება თუ რუსთავი-2, მეტად თუ ნაკლებად, ყოველი მათგანი თავად ცდილობს განსაზღვროს ის, თუ რა არის მნიშვნელოვანი, რა უნდა ვიცოდეთ და რა არ უნდა ვიცოდეთ, რაზე უნდა გავამახვილოთ ყურადღება და რაზე არ ღირს ზედმეტი დროის დაკარგვა. თვითონ გვისაზღვრავენ მთელი დღის მანძილზე, რის შესახებ უნდა ვიმსჯელოთ, რაზე უნდა ვისაუბროთ ტრანსპორტში, კაფეებსა თუ სამზარეულოებში.

ამიტომაც, უფალმა, ჩემნაირად გაურკვევლობაში მყოფი ადამიანები შეგვიბრალა და ჩვენთვის შექმნა ინტერნეტი. მოგვცა მეტი თავისუფლება, უფრო მეტად დაგვაეჭვა და შესაბამისად, კიდევ უფრო მეტად დაგვაახლოვა ჭეშმარიტებას.

ეს „ჭკვიანური“ ანალიზი იქეთ იყოს და ჩემზე ძალიან ცუდად მოქმედებს პოლონური ყინვის გამო გარეთ რომ ვერ ვახერხებ გასვლას. შინ კიდევ, ამ ტელეარხის, და მშობლიური მანდარინის იმედად ვარ დარჩენილი, რომელიც, სამწუხაროდ, მალე დამთავრდება.

04.12.10.

შუაზე გაჭრილი ღამის პერანგი

2010-11-14T08:37:00.003-10:00

ცხოვრება, თუნდაც იმიტომ არის საინტერესო, რომ არც თუ ისე იშვიათად, ისეთი რაღაცის კეთება გვიწევს, რასაც ვერ წარმოვიდგენთ და რისი გაკეთებაც ძალიანაც გვიჭირს, მაგრამ, ხანდახან იძულებულები ვართ, უბრალოდ სხვა გზა არ გვრჩება.

ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ოდესმე გარდაცვლილი ბაბუაჩემისთვის საზღვარგარეთ საჩუქრად ნაყიდი ღამის პერანგს მაკრატლით შუაზე გავჭრიდი.

ხელები მიკანკალებდა, მაგრამ თავს მაინც ვაძალებდი, ზურგს უკან კი ორი ოთხმოც წელს გადაცილებული პაპაჩემის ბიძაშვილების დიალოგი მესმოდა :

- იცოდე, შენ თუ გამასწრობ უსვინდისო იქნები!

- მომიწევს... მარცხენა ფეხი მიბუჟდება, ფეხს ძლივს ვადგამ.

- მარა, ასაკით შენზე დიდი ვარ!

კინკლაობა კიდევ რამდენიმე წუთს გააგრძელეს, მანამ, სანამ მუშების ხმა არ გავიგონეთ, რომლებმაც დერეფანში გარდაცვლილისთვის მაცივარი შემოიტანეს.

პ.ს.სამძიმარი გამოვიდა ისეთი, როგორც ყოველთვის არის ხოლმე - უამარავი ყვავილების ბუკეტითა და სურნელებით, რომელიც ბევრს, და მათ შორის მეც, ალერგიას მაძლევს, წრეზე წასული გულდაწყვეტილი, ცნობისმოყვარე, გადაღლილი და ათას სხვა საკითხზე მოფიქრალი ათობით ადამიანი, ობამას საგარეო პოლიტიკის განხილივით დაწყებული და მეზობელი ზოიას ქალიშვილის განქორწინებაზე მსჯელობით დასრულებული - ჭორაობით გართული ქალები, სამზარეულოში გაშლილი სუფრა და მორიგეობით მოსადილე ახლობელი თუ შორეული, სიგარეტის კვამლით გაჟღენთილი სადარბაზო, ნამწვავებით სავსე საფერფლეები და დაცარიელებული "ნაბეღლავის" ბოთლები.

მე არ მომწონს მათი ბათუმი

2010-10-20T09:58:00.012-10:00

არ მომწონს ბათუმი, სადაც შენობები ადამიანებზე უფრო მეტ ღირებულებას წარმოადგენენ და რომლის ხელისუფლება მათზე უფრო მეტად ზრუნავს ვიდრე ხალხზე.

ძალიან დიდი ცინიზმი მგონია, როცა ქალაქის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი ინტერვიუში 2 400 000 ლარიან სიყვარულის მონუმენტზე ამბობს, რომ მეორეხარისხოვანია ის, თუ ამ მონუმენტის შეძენაში რა ოდენობის თანხა დაიხარჯა.

არ მომწონს ეს ქალაქი, რომლის ხელმძღვანელების ფანტაზია მხოლოდ ნეპტუნის კოპირებულ ქანდაკებამდე წვდება.

არ მომწონს ოქოტმბერში ძალით გაგრძელებულ საზაფხულო სეზონზე, მასწავლებლები კონცერტებზე მინისტრის წინაშე "დასაფიქსირებლად" რომ დადიან. არც დედის გინებით დაწყებული და დამთავრებული ქულიოს მდარე ხარისხის კონცერტი მომწონს, ბავშვებს რომ ასმენინებენ და შემდეგ ამით ორგანიზატორები თავს რომ იწონებენ.

მაღიზიანებენ ჩემი თანატოლი გოგო-ბიჭები გადაპრანჭულები და შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი მხოლოდ კარიერაზე რომ ცდილობენ ზრუნვას, ნაცვლად იმისა, რომ ჩვენს ირგვლივ მიმდინარე მოვლენებზე კრიტიკული კითხვები დასვან.

მაფრთხობს ბათუმის უნივერსიტეტის სტუდენტების ნაწილი, რომლეთათვის ლიდერი ყოველთვის მართალია.

ვერ გავიზიარებ ოპტიმიზმს იმის თაობაზე, რომ მხოლოდ სასტუმროები, რესტორნები, კაზინოები და ბოლო დროს მომრავლებული ბორდელები განავითარებენ ქალაქს და ამისათვის ერთი მუნიციპალური კინოტეატრიც კი არ არის საჭირო.

არ მესმის ძველი ბათუმის რეაბილიტაციის დროს, რატომ ამოთხარეს ყველა მცენარე და რატომ აპირებენ ჰოლანდიური ყვავილებით გატენილი ქოთნების აივნებზე დაკიდებას, თითქოს სუპტროპიკულ ზონაში კი არა, არამედ, სადღაც უდაბნოში ვცხოვრობდეთ.

არ მომწონს აჭარის ტელევიზიის უფროსი, აჭარის მთავრობის თავჯდომარეს ყველა შეხვედრაზე თან რომ დაყვება და ამავდროულად, ჩვენ მიერ დაფინანსებულ ტელევიზიას რომ ხელმძღვანელობს. ტელევიზიას, რომლის საინფორმაციო გამოშვება "კურიერსს" დიდი მონდომებით ბაძავს და თუ მის ახალ ამბებში აჭარის მთავრობის თავჯდომარე არ ფიგურირებს სხვა ადგილობრივი ინფორმაცია მეორეხარისხოვანია.

ერთი სიტყვით, გული მწყდება ბათუმში მცხოვრები ადამიანები, ყველაფერს გვერდიდან რომ აკვირდებიან და ცხოვრებას საკუთარ სივრცეში ჩაკეტილები რომ განაგრძობენ.

მე, ლონდონში

2010-10-08T09:21:00.007-10:00

ძალიან მეუცნაურება, ზოგ ადამიანს თვითფრინავით მგზავრობა სიამოვნებას რომ ანიჭებს. სადღაც, ცაში გამოკიდებულს, ის ფაქტიც კი, რომ თვითფრინავი ყველაზე უსაფრთხო ტრანსპორტია მსოფლიოში, ჩემზე ნაკლებად მოქმედებს.

ფრენისას, ვცდილობ, ყურადრება ისეთ რაღაცაზე გადავიტანო, რაც დაძაბულ და დამღლელ მგზავრობას შემიმსუბუქებს. ეს "რაღაც" ზოგისთვის შესაძლოა მუსიკის მოსმენა, ფილმის ყურება, სასმელის წრუპვა ან კიდევ საკვების მირთმევა იყოს, მაგრამ ჩემთვის ეს - წიგნის კითხვაა.

თვითფრინავის გაფრენამდე საათნახევარი რჩებოდა და მეც მაღაზიაში წიგნებს სწრაფად ვფურცლავდი. ძალიან მინდოდა, ისეთი წიგნი შემერჩია, რომელიც მსუბუქი და სასიამოვნო წასაკითხი იქნებოდა.

ნაუცბადევად შერჩეულმა წიგნმა გაამართლა.მართალია, იდეალური ადამიანების, მით უფრო იდეალური პოლიტიკოსების, არსებობისა არ მჯერა, რისი წარმოჩენაც ჩეხოსლოვაკეთის და შემდგომში ჩეხეთის ექს-პრეზიდენტმა ვაცლავ ჰაველმა ბიოგრაფიულ წიგნში "გთხოვთ, მოკლედ"-ში შეეცადა,მაგრამ, მიუხედავად ამისა, წიგნი მომეწონა. ის თავისუფლებაზე, წარმატებაზე, მეამბოხეობაზე , გამოსავლის ძიებაზე და გამრაჯვებაზეა, ანუ ყველაფერ იმაზე, რაზეც ადამიანი ოცნებობს და რისკენაც ის მიისწრაფვის.

ჰოდა, ამ ოცნებებში გართულმა ბათუმი-სტამბული-ლონდონის რეისით როგორ ვიფრინე და ჰიტროუს აეროპორტში საემიგრაციო სამსახურის დახლთან როგორ ამოვყავი თავი, ვერ გავიაზრე, ვერც ის გავიაზრე, დახლის მეორე მხარეს მდგომი ქალბატონი რა შევსებულ აპლიკაციას მთხოვდა, ოდნავ მოგვიანებით, აზრზე მოსულმა, დავადგინე, რომ მე, როგორც მესამე სამყაროს ერთ-ერთი ქვეყნის ერთ-ერთ მოქალაქეს, აპლიკაციის ფორმა ჯერ კიდევ თვითფრინავში უნდა შემევსო, სადაც ჩემი პირადი ინფო და ვიზიტის მიზანი უნდა ჩამეწერა. ამ ჩემმა მოუწესრიგებლობამ საემიგრაციო სამსახურის თანამშრომელი აშკარად გააღიზიანა, კალამი და ფურცელი ხელებში მომაჩეჩა და თავს უამრავი "ჩამჭრელი" შეკითხვა დამაყარა, მე ყველა კითხვას სხაპასხუპით და პატიოსნად ვუპასუხე და, როგორც იქნა, იქაურობას თავი დავაღწიე.

იმის მოყოლას არ ვაპირებ თუ რა ზღაპრული ქალაქია ლონდონი, სადაც უამრავი ისტორიული ძეგლი, მუზეუმი და მშვენიერი პარკი მდებარეობს. არც სავაჭრო ცენტრებსა და მრავალფეროვანი კაფეებით სავსე ქუჩებზე მსურს საუბარი. ალბათ, ვინც ინგლისურ ენას მცირე პერიოდის მანძილზე მაინც სწავლობდა, სახელმძღვანელოებიდან ემახსოვრება, რომ ოქსფორდის ქუჩა ლონდონის ერთ-ერთი მთავარი ქუჩაა, იქვე ახლოს ტრაფალგარის მოედანია, სადაც ნელსონის ქანდაკება ლონდონის ნაციონალური გალერეის შენობას გადაჰყურებს. მოკლედ, ლონდონის ისტორიულ ძეგლების აღწერა თუ გავაგრძელე ბლოგოსფეროს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მოსაწყენი პოსტი გამომივა.

ლონდონში ყოფნისას იყო რაღაცები, რაც მეუცნაურა, არ მომეწონა და მომეწონა.

მეუცნაურა ის, რომ ქალაქის ცენტრში ცოტა ტრანსპორტი მოძრაობს, ძირითადათ საზოგადოებივი, არც თუ ისე ბევრი კერძო ავტომანქანა. პირველი ორი დღე ამ მოვლენას არ ვიმჩნევდი, არ მინდოდა სულელური შეკითხვის დასმა, მაგრამ ბოლოს მაინც მომიწია. თურმე ქალაქის ცენტრში მანქანით მოძრაობა დღეში 12 გირვანქა-სტრელინგი(დაახლოებით 30 ლარი) ღირს. როგორც იქ მცხოვრებმა ქართველმა მითხრა - "ბავშვის რჩენა უფრო იაფი ჯდება ვიდრე მანქანის მოვლა, ლონდონში მანქანის ყოლა ფუფუნებაა."

საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობისას კიდევ ერთი რამ მეუცნაურა, ტრანსპორტში შემოსულ ქალებს მამაკაცები თავიანთ ადგილებს არ უთმობენ და მათ მთელი მგზავრობის მანძილზე ფეხზე დგომა უწევთ. როგორც ჩანს, ბრიტანეთში გენდერული ბალანსი აბსოლუტურად დაცულია :)

გამაკვირვა ასევე დედაქალაქში ინგლისელთა ნაკლებობამ, პირველი რაც ლონდონში ჩასვლისას თვალში მომხვდა - ბევრი ემიგრანტი იყო, ყველა ეროვნების ყველა კონტინენტიდან. მეორე სულელურ კითხვაზე "ცხოვრობენ თუ არა ლონდონში ინგლისელები?" აღმოჩნდა, რომ ცხოვრობენ, ოღონდ ქალაქგარეთ მდებარე პატარა ქალაქებში. მათგან უმეტესი ნაწილი ფინანსურად შეძლებულია, თავიანთი ტრანსპორტი ჰყავთ და შესაბამისად გადაადგილების პრობლემა არ გააჩნიათ. ბოლო დროს ემიგრანტებისთვის ცხოვრების პირობები გაუარესდა, სტუდენტებს სამუშაო დროის უფლება კვირაში 20 საათიდან 10 საათამდე შეუმცირდათ, ინგლისის მთავრობა მაქსიმალურად ცდილობს ზაფხულის ოლიმპიადისთვის, რომელიც 2012 წელს ლონდონში ჩატარდება, ნაკლები ემიგრანტი და არალეგალი ჰყავდეს, რაც ავტომატურად კრიმინოგენური მდგომარეობის გაუმჯობესებას ნიშნავს. მაგრამ, როგორც ნინომ, რომელიც უკვე 10 წელიწადია რაც ლონდონში ცხოვრობს და ბრიტანეთის მოქალაქეა, მითხრა - უცხოელებისთვის უფლებების შეზღუდვის მთავარი მიზეზი ოლიმპიდისთვის მზადება კი არა, არამედ ფინანსური კრიზისია, რამაც უმუშევართა რიცხვის ზრდა გამოიწვია არამარტო ემიგრანტთა რიგებში, არამედ ადგილობრივ მოსახლეობაშიც.

არ მომეწონა მდინარე თემზა, რომელიც მტკვარზე უფრო ამღვრეული იყო. ასევე არ მომეწონა საჭმლის სუნი ყველა ქუჩის კუთხეში, არც ბუკინგემის სასახლე მომეწონა, რომლის ბილეთშიც 17 ფუნტი გადავიხადე, ვერ ვიტყვი რომ დამენანა მაგრამ სხვა მუზეუმებისთვის უფრო არ დამენანებოდა იქ შესვლა ფასიანი რომ ყოფილიყო. არ მომეწონა ამინდი, სულ მოღრუბლული და აგვისტოსთვის უჩვეულოდ ცივი. დამღალა ქალაქში ტრანსპორტით დიდხნიანმა გადაადგილებამ. მერჩივნა ფეხით მევლო, მაგრამ დანიშნულების ადგილამდე მისვლა თითქმის ყოველთვის დიდ დროს მოითხოვდა.

როგორც არამწეველს, მომეწონა კაფეები და ფაბები სიგარეტის კვამლის გარეშე. შეზღუდული შესაძლებლობებ ის მქონე პირების სოციალურობა - მათთვის ყველანაირი პირობაა შექმნილი იმისათვის, რომ სრულფასოვან და თანასწორ ადამიანებად იგრძნონ თავი. მომეწონა ის, რომ მეტროში და ავტობუსში გაზეთებს უფასოდ არიგებენ. მართალია, მე დავზარალდი მაგრამ მაინც ვუგულშემატკივრე ლონდონის მეტროს თანამშრომლების გაფიცვას, სხვათაშორის, ერთი დეტალი - მეტროს შესასვლელში აბრაზე ეწერა, რომ მეტროს დაკეტვის მიზეზი არა გაფიცვა, არამედ ტექნიკური სამუშაოები იყო.

ლონდონი - მშრომელი, სწრაფი, პუნქტუალუტი, არამწეველების, ლუდის მოყვარულების, პარკების, მუზეუმების, თანამედროვე ხელოვნების, წითელი ავტობუსების, ემიგრანტებისა და მრავალფეროვანი ადამიანების ქალაქია.

რა თქმა უნდა, ლონდონზე კიდევ ბევრის თქმა შეიძლება, მაგრამ მე რისი დანახვაც შევძელი გაგიზიარეთ, დანარჩენი კი თქვენი თვალით უნდა ნახოთ. იმედი მაქვს, ამ ქალქში ისევ მოვხვდები და ლონდონის მეტროს თანამშრომლები უინსტონ ჩერჩილის მუზეუმის მონახულებაში ხელს აღარ შემიშლიან.

პ.ს. უკანა გზაზე კარგად ვიფრინე, მაგრამ კარგად ფრენის მიზეზი არც ვაცლავ ჰაველის შესახებ დაწერილი ბიოგრაფიული წიგნი და არც თვითფრინავში გემრიელად მირთმეული შემწვარი ქათმის ფილე იყო, მთელი გზა ლონდონში გატარებულ 10 დღეზე ვფიქორობდი.

2010-09-27T06:28:00.009-10:00

როცა ყველას ეტირება

2010-09-12T02:25:00.002-10:00

ცოტა რამ თუ მახსოვს ისე ნათლად, როგორც ის დღე, როცა მე და ჩემი მეგობარი იმ დროისთვის უკვე ყოფილ თანამშრომელს ვესტუმრედ შინ. ის მძიმედ ავად იყო, ფილტვების კიბო სჭირდა და გამოჯანმრთელების იმედი თითქმის ბოლომდე გადაწურული ჰქონდა.
სტუმრად მისვლამდე, გზაში, იმაზე ვფიქრობდი თუ რაზე უნდა მელაპარაკა მომაკვდავ ადამიანთან, რითი უნდა მენუგეშა, როგორ ამერიდებინა თავი დიდი ტკივილს, ან, რა უნდა მეთქვა ისეთი, რაც მეც და მასაც უხერხულ მდგომარეობაში არ ჩაგვაგდებდა
საბედნიეროდ, ჩემმა თანამშრომელმა გადამარჩინა, 25 წუთის მანძილზე რაც მასთან ერთად სამზარეულოში გავატარეთ ხმა არ ამომიღია, ვაკვირდებოდი ავადმყოფს, მის რეაქციებს, ასევე მის შეყვარებულს, რომელიც სამზარეულოში ნერვიულად დადიოდა და ადგილს ვერ პოულობდა. ჩემი მეგობარი კი იმაზე საუბრობდა თუ რამდენად აუცილებელია მამაოს მოყვანა და აღსარების ჩაბარება.

ეს აბავი შეიძლება კიდევ დიდ ხანს არ გამხსენებოდა, რომ არა ბაბუაჩემის და, რომელმაც ერთი კვირის წინ ფეხი მოიტეხა, ფეხის მოტეხვიდან რამდენიმე დღეში შიშები დაეწყო, აფორიაქებული იყო და გადავწყვიტეთ ნევრო-პათოლოგს გაესინჯა. გასინჯვის შემდეგ, ექიმმა მშვიდი ტონით დიაგნოზი დაუსვა - "მამაო მოუყვანეთ". ერთი წუთის მანძილზე შოკირებული ვიდექით და ვაანალიზებდით იმას თუ რისი თქმა სურდა. ცოდვები აწუხებს? კვდება? რას ნიშნავს როცა ექიმი ასეთ რამეს ამბობს? ეს უკვე სხვა თემაა, ფაქტი კი ის არის, რომ დილემის წინაშე დაგვაყენა.

ორი ამბავი სიძულვილზე

2010-08-05T08:33:00.004-10:00

არ მიყვარს ტაქსის მძღოლებთან ურთიერთობა. იმიტომ, რომ მათი უმრავლესობა, რატომღაც, ცხოვრებაზე დაბოღმილი მგონია. მაქსიმალურად ვცდილობ, მათთან კონტაქტი არ ვიქონიო, თუმცა, ეს თითქმის არასდროს გამომდის. ერთი ასეთი "ცხოვრებაზე განაწყენებულ" ტაქსის მძღოლს ჩავუჯექი თბილისში, მეტრო "რუსთაველთან", არ ვიცი რატომ, მაგრამ ამ ქალაქში როცა ვარ, ალბათ ჩემი აქცენტის გამო, იმ წუთასვე ხვდებიან, რომ არა დედაქალაქელი არამედ საქართველოს რომელიღაც რეგიონიდან ვარ. ამჯერად, ამ კონკრეტული ტაქსის მძღოლს ზუგდიდელი ვეგონე. ორი სიტყვა არ მქონდა ნათქვამი უცებ დაიწყო თავის ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილება -ზუგდიდელი ხარ? - არა ბათუმელი. - ვახ, მეგრელი მეგონე, რა ხდება ბათუმში? თურქებმა ხომ არ წაგვართვეს ბათუმი? ეს გიჟი (პრეზიდენტს გულისხმობდა) ისეთებს აკეთებს, რომ არ გამიკვირდება ბათუმი თურქებს ჩააბაროს. მცირეოდენი პაუზის შემდეგ საუბარი განაგრძო -ალბათ გეცოდინება, სამსუნამდე სულ საქართველო რომ იყო და მაქეთკენ სულ ქართული მიწები რომ არის! მე გავუღიმე, სარკიდან გამომხედა და სახეზე შევატყვე, რომ ჩემი ღიმილი არ აკმაყოფილებდა, თანხმობას მოელოდა. რამდენიმე წუთის შემდეგ, ყიფშიძის ქუჩის კვეთას რომ მივუახლოვდით საუბარი უფრო "დამაჯერებელი" ტონით განაგრძო: - აი, აქ, ვაკეში ვარ გაზრდილი, ჩემი უბანია, ყიფშიძეზე ჩემს ბავშვობაში სულ ბარაკები იყო, აქ მთავრდებოდა ქალაქი, მერე "ხრუშჩოვკები" ააშენეს, ახლა უკვე თბილისში 80 პროცენტი ჩამოსულია.

მადლობა ღმერთს იქვე, ყიფშიძის ქუჩაზე მივდიოდი და აღარ მომიწია ამ მძიმე საუბრის მოსმენა. მანქანა გავაჩერებინე, ფული გადავიხადე და გზა ჩქარი ნაბიჯებით გავნაგრძე.

-----

"რატომღაც მეც ასე მგონია ჩინელები ინაპლანეტიანები არიან... აქ ამერიკაში მიაქვთ ჩინელებს ქვეყანა და ძალიან აუტანლები არიან.. მაქ არ ვიცი როგორ იქცევიან, ალბათ კულტურულად :)))"

ეს კომენტარი ფეისბუქზე, ჩემი მეგობრის კედელზე, მისი ერთ-ერთი ლინკის ქვეშ (http://www.youtube.com/watch?v=1UO-lHdV9ak&feature=player_embedded) წავიკითხე, სიუჟეტი იმ ჩინელებს შეეხებოდა რომლების საქართველოში ცხოვრობენ.

იმისათვის, რომ ადამიანმა უცხოს მიმართ დაძლიოს შიში, სიძულვილი, განსხვავებული არ აღიქვას საფრთხეთ და თავის მტრად, მსგავსი დამოკიდებულებების მქონე ადამიანი ისეთ გარემოში უნდა მოახვედრო, სადაც გარემო მულტიკულტურულობით და მრავალფეროვნებით იქნება გამორჩეული და შეეძლება იმაში დარწმუნება, რომ უცხო აპრიორი არ ნიშნავს ცუდს და მიუღებელს, არამედ პირიქით, მრავალფეროვნება ყველამხრივ ამდიდრებს როგორც ადამიანებს, ასევე გარემოს. რომელშიც ადამიანები თანაარსებობენ. მსგავსი მოსაზრება არაერთი ადამიანისაგან მსმენია.

პარადოქსია, მაგრამ, ზემოთ ციტირებული კომენტარის ავტორი, არც მეტი და არც ნაკლები, ყველაზე მულტიკულტურულ და მრავალფეროვან ქალაქში - ნიუ-იორკში ცხოვრობს, როგორც თავად ამბობს:"ნიუ-იორკში ვარ გენაცვალე და ყველა ეროვნების ხალხი ცხოვრობს აქ როგორც მოგეხსენება მაგრამ შენ წარმოიდგინე ეგეთ რაღაცეებს მხოლოდ ჩინელები შვებიან".

ბოლომდე მაინც ვერ დავადგინე ამ ადამიანს ჩინელებმა ასეთი რა დაუშვეს, მაგრამ იმის იმედი მაქვს, რომ ის ნიუ-იორკში რამდენიმე დღის ჩასულია და ყველაფერი წინ აქვს:)

ცოტა რამ ბავშვობაზე და ფეხბურთზე

2010-06-22T08:16:00.000-10:00

ჩემი ბავშვობის უმეტესი ნაწილი იმ ადგილას გავატარე, სადაც ახლა ნეპტუნის ქანდაკება დგას და რომელიც მალე მოოქროვილი გახდება. პატარა რომ ვიყავი, აქ ყველაფერი სულ სხვანაირი იყო, გარდა იმისა, რომ ილია ჭავჭავაძის ძეგლი იდგა, თეატრის მოპირდაპირე მხარეს ძალიან მაღალი ბოძიც იყო, რომელზეც საქართველოს სამფერიანი დროშა ფრიალებდა. ამ ბოძს ფეხბურთის თამაშის დროს კარის ერთ კუთხედ ვიყენებდით, მეორე კუთხეში კი დიდ ქვას ან აგურს ვდებდით.რაც შეეხება მეორე კარს , იქაც მაღალი, თექვსმეტ ნათურიანი (კარგად მახსოვს) ლამპიონი იდგა, ამ ბოძს ქვემოთ ელექტროსადენები ჰქონდა გამოშვერილი და დენის დარტყმის ყველას გვეშინოდა, ამიტომაც ყოველთვის ჩხუბის მიზეზი ის იყო, თუ ვინ ჩადგებოდა ამ კარში.

გარდა ამ ელექტროსადენებისა, ბავშვებს ფეხბურთის თამაშში ხელს კიდევ ორი რამ გვიშლიდა - პალმის ბუჩქი, რომელსაც თამაშის დროს ხშირად ვეჯახებოდით იმიტომ, რომ თითქმის შუა მოედანზე იყო გაჩხერილი და "ბაბუს" დაცვის წევრები, რომელებიც ყოფილი ლენინის და რუსთაველის ქუჩის კვეთაში, შავ მიკროავტობუსში იყვნენ განლაგებულნი და ფეხბურთის თამაშს გვიშლიდნენ. ბურთის დანახვისთანავე მხარზე გადაკიდული ავტომატებით მოგვდევდნენ, ჩვენც რა გზა გვქონდა, ყველანი სხვადასხვა მიმართულებით გავრბოდით.

იმ დროს განსაკუთრებით ორი საფეხბურთო გუნდი, იტალიის და ბრაზილიის ნაკრები იყო პოპულარული, მაშინ ვინ რა იცოდა ახალი ზელანდიის ან პარაგვაის ნაკრებზე რამე:)

1994 წლის ზაფხულს, მე, ჩემს უბნელებთან ერთად ფეხბურთის თამაშის დროს პალმას რომ ვეჯახებოდი, დენით ვიტოკებოდი და როცა დაცვა ბურთის დანახვაზე ავტომატით ხელში მოგვსდევდა, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში, ერთმანეთს, ბრაზილიის და იტალიის ნაკრებები ხვდებოდნენ, მაშინ ბრაზილიის ნაკრებმა პენლებში გაიმარჯვა.

ნეტავ წელს რომელი გუნდები მოხვდებიან ფინალში და რაც მთავარია, ვინ იქნება გამარჯვებული ?! :)

იმედგაცრუებული "ბათუმელი ჟურნალისტის ბლოგით"

2010-06-18T22:53:00.010-10:00

ბლოგის დასაწერად არც თუ ისე კარგი გარემოა, სამსახურში კომპიუტერთან ვზივარ, მარცხენა ფეხი მაგიდზე მაქვს შემოდებული, მარჯვენა ფეხს კი, თავისი ადგილი ვერ მოვუძებნე ალბათ იმიტომ, რომ ჩემი მეგობარ-თანამშრომელი ზის, რომელიც შიგადაშიგ ჩემი კომპიუტერის მონიტორისკენ იყურება, ალბათ, აინტერესბს რას ვბეჭდავ, ან შეიძლება არც აინტერესბეს, უბრალოდ, ეს მისი ჩვევაა.

როცა რამე თემაზე წამოვიწყებთ საუბარს, ხუმრობით მეკითხება, "ჩვენს საუბარს ბლოგზე ხომ არ გამოაქვეყნებ?", ამას არამარტო გვერდზე მსხდომი, არამედ, სხვებიც ხშირად მეკითხებიან, რატომღაც, ჰგონიათ, რომ ჩემს ენას ძვალი არ აქვს. უფრო სწორად, ჩემს თითებს კლავიატურაზე ვერ ვაჩერებ:) ჰოდა, თუ ვინმეს ასე ჰგონია, კი ბატონო, ყველას სათითაოდ მივართმევ:)

ჩემგან მარჯვნივ მსხდომი, ჩემს ბლოგს, და არამარტო ჩემსას, ყველაფერს, მართმადიდებლური პრიზმიდან უყურებს, ჩემს ერთ პოსტზე, რომელიც უსახლკარო ბავშვზე იყო დაწერილი და რომელშიც ეკლსიაც მქონდა ნახსენები - შენიშვნა მომცა, შენ ეკლესია სოცუზრუნველყოფის სამსახური ხომ არ გგონიაო? ჰო, მოკლედ რომ ვთქვა, ჩემი ბლოგის ცენზორია, უფრო სწორად, ცდილობს რომ იყოს:)

ჩემს ბლოგთან ერთად "ბათუმელი ჟურნალისტის ბლოგსაც" აქტიურად კითხულობდა, სულ მეუბნებოდა, ეტყობა ნიჭიერი ჟურნალისტია, კარგად წერსო, მოკლედ, ძალიან მოსწონდა.

ახლა რატომ ვსაუბრობ წარსულ დროში? :)

ხუთი წუთის წინ მითხრა, ოდნავ გაღიზიანებული ტონით - ამ ნიჭიერ ხალხს რა ემართებათ? რატომ იცავენ ამ ჰომოსექსუალებს? და ეკლესიას უდიერად რატომ იხსენიებენო? თქვენ, ლიბერალებს გგონიათ, რომ თავისუფლები ხართ, სინამდვილეში კი, მონობაში იმყოფებითო. ეტყობა, არქივში რაღაც ამოქექა:)

"როდის უნდა დაამთავროთ ლიბერალური ბოდვა?"

მიუხედავად მისი დამოკიდებულებებისა, ამ ადამიანს ვაფასებ, მათ შორის იმიტომ, რომ როგორც ლიბერალი (არადა არ მიფიქრია იმაზე, რამდენად ვარ, ან, არ ვარ ლიბერალი) მრავალფეროვნებას ვემხრობი :)

14:33 17.06.2010

პ.ს.ამ პოსტმა ცენზურა გამოქვეყნებამდე გაირა, ასე რომ, შემიძლია მშვიდად ვიყო:)

გარყვნილი ღამის დეტალები

2010-06-11T10:02:00.009-10:00

არც თუ ისე ცოტა ადამინს ვიცნობ, მათ შორის ისეთებსაც, ვისაც მეორე ნახევრები ჰყავთ, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, თავიანთ სექსუალურ სურვილებს მეძავეებთან იკმაყოფილებენ. ჰოდა, მსგავს სიტუაციაში მოვხვდი ერთ ღამეს, ჩემს ორ ახლობელთან ერთად, ყოფილ ბაზართან ახლოს მდებარე ბათუმის ერთ-ერთ სასტუმროში.

სასტუმროს ბარში შესულს, ფანჯარა ღია რომ დამხვდა, ამოვისუნთქე, რატომღაც მეგონა, რომ სიბილწის რაღაცნაირი სუნი იქნებოდა, თუმცა, საკმაოდ მოწესრიგებული სიტუაცია იყო.

ჩემმა ახლობელმა ქერათმიან ქალს დაუძახა, რომელიც უცნაური სიარულის მანერით და ძალიან ნელი ნაბიჯებით ჩვენკენ წამოვიდა. სანამ ჩვენამდე მოვიდოდა კარგად დაგვათვალიერა, განსაკუთრებით მე, რადგან იქ პირველად ვიყავი. მეც არ დავაკელი მზერა, ჩავათვალიერე, თვალში უცებ მომხვდა ძალიან მაღალი თეთრი ქუსლები, ძალიან მოკლე ვარდისფერი კაბა, სრულიად ზედმეტი "პრარეზით".

როგორც გავარკვიე, მეძავებთან ვაჭრობა ჩვეულებრივი ამბავია, მთავარია გამოხატო სურვილი იმის, რომ მათთან ძალიან გინდა სექსი, ცოტა სითბო აჩვენო, თავი ოდნავ ღირსეულ ქალად აგრძნობინო და ფასზე პრობლემა არ იქნება. მაგრამ, ჩვენ თავი არ მოგვიკლავს, ჩემმა ახლობელმა პირდაპირ ფასზე დაუწყო ლაპარაკი და ალბათ მაგიტომაც, სულ რაღაც 15 ლარი დაგვიკლეს.

გადავედით მთავარ საკითხზე, ანუ ქალებზე. გვერდით მაგიდასთან ორი მეძავი იჯდა, მაგრამ, ორივე მათგანი იმწამსვე დავიწუნეთ და ქერათმიან ქალს ვთხოვეთ სხვებისთვის დაერეკა.

დაახლოებით სათზე მეტ ხანს ველოდებოდით მეძავეებს, დილის ოთხი საათი ხდებოდა და უკვე ყველას ძილი უფრო გვინდოდა, ვიდრე სექსი, როგორც გული მიგრძნობდა, ძალიან არასასურველ ქალებთან. მიუხედავად იმისა, რომ ველოდებოდით, მაინც მოულოდნელი იყო ორი ქალის შემოსვლა ბარში, რომელთა ასაკი 40 წელზე ნაკლები არ იქნებოდა, სანამ ჩვენს მაგიდასთან მოვიდოდნენ, ბოლომდე მჯეროდა, რომ ისინი არ იყვნენ, ვისაც ველოდებოდით, მაგრამ, როცა უკვე სკამებზე ჩამოსხდნენ, არ შევიმჩნიე, გავუღიმე და მივესალმე. ჩემი ორი ახლობელი კი, გაურკვევლობისგან სკამიდან წამოდგა, სწრაფი ნაბიჯებით გარეთ გავიდნენ და ამ ორ ქალთან მარტო დამტოვეს.

-ჩვენ მთელი ღამე ვერ დავრჩებით. მითხრა, მწვანე თვალება, ძალიან ხორციანმა ქალმა.

მე დაბნეულობისგან კიდევ ერთხელ გავუღიმე.

-გვეჩქარება და ცოტა მალე გადავწყვიტოთ.

ვითომ, ვერ გავიგონე და კითხვას კითხვით ვუპასუხე, - საიდან მოდიხართ??

-სარფიდან

-ტაქსით. დააყოლა მეორემ, შავგრემანმა, რომელსაც ტუჩების ირგვლივ ძალიან მონდომებით ჰქონდა შავი კონტური წასმული.

ამ დროს ჩემი ერთ-ერთი ახლობელი დაბრუნდა და ცოტა აღელვებულმა პირდაპირ უთხრა:

- გადავწყვიტეთ, რომ არა.

- მაშინ, ტაქსის ფული მოგვეცით, ათი ლარი.

არ ვიცი უკანა გზაზე,ტაქსში რაზე ფიქრობდნენ, არც ის ვიცი ადარდებდათ თუ არა ჩვენი უარი, გრძნობდენ თუ არა თავს დამცირებულად და ჰქონდათ თუ არა წარუმატებელი სამუშაო ღამე.

მაინც მივდივარ არჩევნებზე

2010-05-28T12:06:00.004-10:00

გადავწყვიტე, რომ წელს ადგილობრივი თვითმმართველობითი ორგანოების არჩევნებში მივიღო მონაწილეობა, გამოვიყენო ჩემი საარჩევნო უფლება და. გარკვეულწილად, საკუთარ თავზე ავიღო ჩემი წილი პასუხისმგებლობა.

დავიწყე პოლიტიკური თოქ-შოუების ყურება, მათ შორის აჭარის ტელევიზიის თოქ-შოუს, რომელსაც "არჩევნები 2010" ჰქვია. კეთილსინდისიერად , ყოველ საღამოს არა, მაგრამ, შეძლებისდაგვარად, ვცდილობ ამ გადაცემას თვალ-ყური ვადევნო. მეგონა,ზოგიერთისთვის და მათ შორის ჩემთვისაც სანუკვარ დასავლეთის ქვეყნებში რომ არის ,ისე გავეცნობოდი პარტიების პროგრამებს და ყველაზე მეტად რომელიც მომეწონებოდა, იმას მივცემდი ხმას.

ჩვენს შემთხვევაში კი ბევრად უფრო რთულად ყოფილა საქმე. პირველი გადაცემის ნახვისთანავე მივხვდი, ადამიანმა ამ პოლიტიკურ დებატებს რომ უყუროს სერიოზული ნებისყოფა უნდა ჰქონდეს.

ყოფილი ჟურნალისტების გაერთიანებას ანუ "ქრისტიან-დემოკრატებს"და მათ ლიდერებს "second hand" ანუ მეორადი მოხმარების პოლიტიკოსებს ვეძახი.ჰოდა,მათზე ზედმეტ ყურადღებას არ გავამახვილებ:)

ნაციონალებს ერთი თინეიჯერი პოლიტიკოსი ჰყავთ - გიორგი კირთაძე, თურმე 4 წელი ბათუმის საკრებულოს წევრი და თავჯდომარე ყოფილა, არა მგონია, უინსტონ ჩერჩილი იყოს, როგორმე აქამდე შევიტყობდი, სამაგიეროდ, ჩერჩილივით "რეჩების მორტყმა” უყვარს. ნუ, ხარისხზე არაფერს ვიტყვი:)

ნოღაიდელის გვარის გაგონებაზე ტოქ-შოუ "არჩევნები-2010ის" წამყვანი განსაკუთრებულად ცოცხლდება, იცის, რომ უნდა შეუტიოს,ოღონდ საიდან იცის, ან რა იცის მაგას მე ნუ მკითხავთ. ადვილად არც რესპოდენტი ნებდება, 26 მაისის გადაცემაში ამ პარტიის წევრმა(არ ვიცი, ამ პარტიას რა ჰქვია, ალბათ, სახელწოდებაში სიტყვა დემოკრატია ურევია, ეს სიტყვა ხომ უკვე ყველანაირად იხმარეს)"წლების მანძილზე აჭარის ტელევიზია ცდილობს მოსახლეობა იდიოტებად აქციოსო" ეს თქვა და წამყვანი უცებ გამოფხიზლდა, გაბედულიც გახდა და შეუპოვარიც. ურიგო არ იქნებოდა სხვა რესდპოდენტებისა და, განსაკუთრებით მმართველი პარტიის წევრების მიმართაც, ასეთი შემართება გამოეჩინა:)

ზურაბ ნოღაიდელის პარტიის წევრმა გადაცემის დასრულებამდე კიდევ ბევრი ორიგინალური მოსაზრება გამოთქვა,ჯერ თქვა: ზურაბ ნოღაიდელს სიყვარული ალაპარაკებსო, ოღონდ, ვისი ან რისი სიყვარული, არ დაუკონკრეტებია, მერე ლიბერალიზმის ფუძემდებლებზე ისაუბრა, "ლექციაზე ვართ?"- შეაწყვეტინა გადაცემის მეორე სტუმარმა, ალიანსელმა - ირაკლი ჩავლეიშვილმა. რომელმაც, რატომღაც, აჭარის ტელევიზიის ქება დაიწყო და მადლობაც გადაუხადა. კიდევ ეს უნდოდა ისედაც თვითკმაყოფილ ტელევიზიას?!.

მიუხედავად ყველაფრისა, არჩევნებზე მაინც მივდივარ, ერთი ბანალური მიზეზის გამო, ჩემი მეგობრის მამას უნდა მივცე ხმა:)

"ადამიანი იმისთვის იბადება, რომ ნიჭი გამოავლინოს და შემოქმედებითად იცხოვროს"

2010-05-23T07:59:00.004-10:00

ვაგრძელებ ინტერვიუების გამოქვეყნებას და ვცდილობ, ერთი დამკვიდრებული სტერეოტიპი დავანგრიო, რატომღაც ჩვენთან (შეიძლება სხვაგანაც) ინტერვიუები მხოლოდ ცნობილ ადამიანებთანაა საინტერესო, რატომ არ შეიძლება ერთი რიგითი ადამიანის ბიოგრაფიამ და შეხედულებებმა დაგვაინტერესოს?

ჩემი ბლოგის დღევანდელ სტუმრასაც, ფეისბუქიდან ვიცნობ, მას არ შევხედრილვარ და არც მისი ფოტო მინახავს,მასზე ძალიან ცოტა რამ ვიცი, ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ საინტერესო ადამიანი იყო და, მგონი, ჩემი ეჭვი ამ ინტერვიუს შემდეგ უფრო გამტკიცდა.

-გია, გთხოვ შენს შესახებ მოკლედ მითხარი რამე,რაც გინდა, რასაც საჭიროდ ჩათვლი ,რომ ვიცოდეთ.

-დავიბადე 1970 წელს 23 ნოემბერს. მას შემდეგ ვცხოვრობ. მსურს, ჩავწვდე ჭეშმარიტებას და მივაღწიო სრულყოფილებას. სიცოცხლის დიდი ნაწილი განვლე და შევიცანი ,რაშია ცხოვრების აზრი. ვოცნებობ მსოფლიოზე და სამყაროს შეცვლაზე. მაინტერესებს ყოველდღიუობა და ყოფიერება, მაგრამ მთავარი საკითხი და საფიქრალი ჩემთვის სიკვდილია. სასრულობა და გარდაუვალი ბოლო მაწუხებს.. ეს არის სულ, პათეტიური გამოვიდა პასუხი.

-"ვოცნებობ მსოფლიოზე და სამყაროს შეცვლაზე"- კონკრეტულად რისი შეცვლა გინდა? რა არის ის, რაც აუცილებლად უნდა შეიცვალოს?

-ადამიანის ბუნება არასოდეს შეიცვლება, ის ყოველთვის პატარა და სუსტი დაიბადება, ექნება კომპლექსები, ვიღაცის მიმართ, შური, არასოდეს არ ენდომება დამარცხება და ყოველთვის ეცდება სხვაზე გაიმარჯვოს. უნდა შეიცვალოს საზოგადოება, სოციალური ბოროტება უნდა დამარცხდეს. პიროვნულ ბოროტებას ვერაფერი ვერ შეცვლის. საზოგადოება სამართლიანი უნდა იყოს და სამართლიანობა თანასწორუფლებინობას ნიშნავს.. არა თანასწორობა, არამედ თანასწორუფლებიანობა. ყოველ ადამიანს უნდა შეეძლოს საკუთარი ნიჭის გამოვლენა, ესაა სამართლიანობა. ადამიანები თანასწორი უფლების, მაგრამ განსხვავებული შესაძლებლობებისა არიან. ზოგი კარგად დარბის, ზოგი ლექსავს და ზოგიც კარგად ითვლის ციფრებს. ყველას უნდა ჰქონდეს შანსი, სამართლიან შეჯიბრში გამოავლინოს თავისი უნარი და დაე, საკუეთესომ გაიმარჯვოს . ესაა სამართლიანი საზოგადოება. საერთოდ კონკურენციის უარყოფა უაზრობაა (ამას რელოგიგია ქადაგებს) შეჯიბრობითობა ადამიანის ბუნებაშია, უბრალოდ, შეჯიბრი სამართლიანი უნდა იყვეს. გამარჯვებული და დამარცხებული ყოველთვის იქნება, დამარცხებულმა თუ იცის, რომ სამართლიან შეჯიბრში წააგო, არ გაბოროტდება და სხვაგან სცდის ბედს. გამარჯვებულმა კი მოპოვეებული პრივილეგია ვერ უნდა გადასცეს შთამომვალს (რასაც ყოველთვის ეცდება) ესაა სამართლიანი საზოგადოება, სადაც შეჯიბრი მუდმივად არის და პრივილეგია მოიპოვება და არ გადაეცემა შთამომავლობით. საბოლოო ჯამში, ადამიანი იმისთვის იბადება, რომ ნიჭი გამოავლინოს და შემოქმედებითად იცხოვროს. ეს უნდა უზრუნველყოს სახემწიფომ, საზოგადოებამ, ანუ სამართალი დედამიწაზე..

-შენი თაობა 90 იანი წლების თაობას მიეკუთვნება, როგორ შეაფასებდი ამ ათწლეულს? იყო ეს იმედგაცრუების, განთავისუფლების, შეცდომების, გამარჯვების და ა.შ ათწლეული? რა სახელს დაარქმევდი?

-დაკარგული შესაძლებლობების წლები. ბევრი ცუდი მოვლენა შეიძლებოდა არ მომხდარიყო, მაგრამ მოხდა კულტურული ჩამორჩენილობის გამო. საზოგადოებრივ და ყოფით კულტურას ვგულისხმობ და არა- შემოქმედებითს.. მწერლობა და თეატრი კარგი გვაქვს, პოლიტიკა და საზოგადო ურთიერთობრბი ველური და ჩამორჩენილი. ფულის, პრივილეგიების და თანამდებობების სამართლიანი განაწილებას ვერ მივაღწიეთ და სხვადასხვა კლანების ერთმანეთთან ჩხუბის და ერთმანეთზე უპირატესობის მოპოვებას მოჰყვა ყველაფერი უარყოფითი.

თაობაზე ვერაფერს ვერ ვიტყვი, ადამიანები სხვადასხვანაირები არიან და ვერ დავახასიათებ. საზოგადოებამ გაჭირვებაში უარყოფითი თვისებები გამოავლინა, ესაა ზოგადი დახასიათება. 90- იანი წლების თაობა უფრო თავისუფალი და ნაკლებად დოგმატიზირებული იყო, ვიდრე შემდგომი, მე ასე მეჩვენება. ტოტალიტარულ სახელმწიფოში თავისუფლების წყურვილი მეტი იყო. დღეს ხალხი უფრო აკრძალვებს ითხოვს.

-და ბოლოს, ღამის სამი საათი სრულდება და ახლა რა გინდა ყველაზე მეტად? ძილი?:)

-ყველაზე მეტად რაც მინდა, წინა თემებს არ ეხება, პირადულია და შენი საქმე არ არის.:)

-პასუხი მიღებულია:)

დიდი მადლობა!

თანაგრძნობის გარეშე

2010-05-21T03:00:00.008-10:00

ეს ფოტო ჩემი ბინის აივნიდან გადავიღე. სანამ გადავიღებდი, ღამის მორიგეობის წინ შინ ვისვენებდი, თავისებური მუღამი აქვს მთელი დღე უსაქმურად ყოფნას, სავარძელზე წამოწოლას, ან აივნიდან ადამიანებზე დაკვირვებას.

გარეთ რომ გავიხედე, იმ წამსვე თვალში მომხვდა პატარა ბიჭი, რომელიც ქუჩაში გაშლილ მუყაოზე მოკეცილი იწვა და აქეთ-იქეთ იყურებოდა. კარგი ფოტო გამომივიდოდა-მეთქი გავიფიქრე და ფოტოაპარატის ასაღებად მივბრუნდი. თავიდან მთლიანი კადრი გადავიღე, შემდეგ მანქანების ფონზე. რამდენიმე მეტრში ”ნაციონალური მოძრაობის” საარჩევნო შტაბია და მისი აბრის ფონზეც მინდოდა გადაღება, მაგრამ ობიექტივში ვერ მოვახვედრე, დროდადრო კადრში გამვლელებიც ხვდებოდნენ და მეც ვცდილობდი რაც შეიძლებოდა სახასიათო ფოტოები გამომსვლოდა.

გადაღებები დავასრულე, ბიჭს კიდევ ერთხელ, ამჯერად ყურადღებით დავაკვირდი იმ მიზნით, რომ არ მინდოდა რამე გამომრჩენოდა. უცებ აღმოვაჩინე რომ ჭუჭყიანი ფეხის გულები ქონდა. საკმაოდ გრილ ამინდში მხოლოდ შორტები და მაისური ეცვა და თან ახველებდა. შევბრუნდი ოთახში, კომპიუტერთან დავჯექი და დავიწყე ფიქრი იმაზე, თუ რატომ არიან ამდენი უპატრონო და მზრუნველობას მოკლებული ბავშვები, რა ცუდ სახელმწიფოში ვცხოვრობთ, რამდენია სოციალურად დაუცველი, როდის მოვა დრო როდესაც ყველა მეტ-ნაკლებად ნორმალურად იგრძნობს თავს ?!

არ მიშველა.

დიდი გაჭირვებით, მაგრამ ვაღიარე, რომ პრობლემა მათ შორის ჩემშიც იყო. გადავწყვიტე ჩავსულიყავი და დავლაპარაკებოდი.

-აქ რატომ წევხარ? მზეში წადი და სკამზე დაჯექი.

არ მიპასუხა, მხოლოდ ერთხელ გამომხედა და თავი დახარა.

ერთი წუთი მასზე ვიყავი მიშტერებული, გვერდიდან კი ტაქსის მძღოლების მზერას ვგრძნობდი, რომლებიც უკვე დიდი ხანია არ მევასებიან და შესაბამისად იმათაც არ ვევასები.

გადავწყივე ფენოვანი ხაჭაპურის, სნიკერსის და წვენის ყიდვა. გადავკვეთე რუსთაველის ქუჩა, ვიყიდე და გახარებული წამოვედი იმაზე ფიქრით, რომ რა გემრიელად შეჭამს, რა მადლიერი იქნება და რაც მთავარია, მეც რა კარგად ვიგრძნობ თავს.

შევუხვიე ქუჩაზე და მარტო აღარ იყო, 5 ან 6 ბავშვი, ალბათ მისი მეგობრები, მისულიყვნენ და რაღაცაზე ენერგიულად ბჭობდნენ.გავშეშდი და დავიწყე ფიქრი იმაზე, მივსულიყავი თუ არა, ვფიქრობდი და თან გვერდიდან მძღოლების უკვე ირონიულ მზერას ვგრძნობდი.

არ მივედი.

პ.ს. ცხოვრება კი ისევ ისე გაგრძელდება, მე ისევ შევეცდები “სკანდალური” ფოტოების გადაღებას, პოლიტიკოსები ისევ დაგვპირდებიან ათას რამეს, მათ შორის უფასო წყალს, დენს და მილიონ სისულელეს, კიდევ ბევრ შენობას გახსნიან პომპეზურად, საპატრიარქოს რეზიდენციიდანაც არაერთ განცხადებას მოვისმენთ იმაზე, რომ მართლმადიდებლობას ებრძვიან. ჟურნალისტები ისევ დაგვარწმუნებენ ცხოვრების მშვენიერებაში და ეს ბიჭიც, თავის ერთადერთ ბავშვობას სავარაუდოდ ქუჩაში მუყაოზე მწოლიარე გაატარებს.

"რაღაც ნაწილს ახალგაზრდების საბჭოთა მუსიკა გოიმობად მიაჩნდა - ცოტა ვსნობობდით :))"

2010-05-14T23:17:00.004-10:00

ვაგრძელებ საინტერესო ინტერვიუების "დაპოსტვას". ამჯერად, გთავაზობთ პატარა დიალოგს ჩემს ფეისბუქელ მეგობართან-ქალბატონ ნანასთან.

- ქალბატონო ნანა, რუსულ მუსიკას არ უსმენთ? მხოლოდ ორჯერ ვნახე ზემფირას ლინკი გედოთ ფეისბუქზე:)

- ახალგაზრა რომ ვიყავი, მაშინ არ ვუსმენდით, ახლა ცუდად ვიცნობ, ზემფირა ვიცი მარტო და მუმი ტროლი, არა, დდტ-ც დამილინკავს და აკვარიუმიც.

- უბრალოდ, მამაჩემიც თქვენი ასაკისაა და რუსულ (საბჭოურ) მუსიკაში კარგად ერკვევა, ყველაფერი არ მოსწონს, მაგრამ რაღაცნაირი ნოსტალგია აქვს:) თქვენ კი ამ ნოსტალგიას ვერ გამჩნევთ, თითქოს საბჭოთა პერიოდში არ ცხოვრობდით. ყველგან, მაგრამ არა იქ:)

- მე უფრო როკს ვუსმენდი, ამერიკულს, ინგლისურს, აი პოეზიას კი რუსულს ვკითხულობდი :)

- როგორ ახერხებდით არ მიგეღოთ ის, რასაც ყველა იღებდა?

- მისმინე, იცი, როგორ იყო? რაღაც ნაწილს ახალგაზრდების საბჭოთა მუსიკა გოიმობად მიაჩნდა - ცოტა ვსნობობდით :)) ზევიდან ვუყურებდით - ვუსმენდით ვუდსტოკის ფესტივალის ჩანაწერებს, ბითლებს, როლინგებს, ზეპელინებს. დისიდენტი არასდროს ვყოფილვარ, მშიშარა ვარ ძალიან და კონფორმული, მაგრამ კომკავშირიც აბსურდად მიმაჩნდა და მამაჩემა რომ მითხრა, პარტიაში შეგიყვანო, სასტიკი უარი ვუთხარი. ჩამოშლილი იყო უკვე ყველაფერი 70-იანებში, მე რომ წამოვიზარდე.

ძლივს ვშოულობდით დისკებს და ჩანაწერებს - მე და ჩემს დას მამა გვეხმარებოდა - ფილარმონიის დირექტორის მოადგილე იყო. მაგრამ რუსული ლიტერატურა, კინო, პოეზია მიყვარდა - ტარკოვსკი მიყვარდა და ხშირადაც ვლინკავ. ახლაც მიყვარს. ინგლისურად პოეზიას ვერასდროს გავიგებ, ნიუანსებამდე არ მესმის ენა, მარტო პრესას და შეიძლება პროზას მოვერიო. და რუსული მშობლიურივითაა თან მაგარი ლიტერატურა აქვთ, ამიტომ ვბრაზობ, კულტურასაც რომ მილანძღავენ ხოლმე :)

-სამჭოთა კავშირში მართლა გაუსაძლისი იყო ცხოვრება? თუ გაზვიადებულია ყველაფერი ის, რასაც დღეს ამბობენ? იყო რამე ისეთი, რაც დღეს გენატრებათ?:)

-ჩვენ გვეგონა მაშინ, რომ გაუსაძლისი იყო. ნამდვილად ასე გვეგონა. ჩემს დროს რეპრესიული მანქანა ისეთი სასტიკი აღარ იყო - იჭერდნენ მხოლოდ აშკარად გამოხატულ დისიდენტებს, მაგრამ ფრთხილად უნდა ყოფილიყავი, რა თქმა უნდა. თუმცა ახლობლებში აღარავის ეშინოდა მთავრობაზე ანეგდოტების მოყოლა.

ყველას გვესმოდა, რომ კომუნიზმის მშენებლობა აბსურდია, ვხითხითებდით კომუნისტებზე. მამაჩემი პარტკომი იყო ერთ დროს და ისიც სულ რადიო თავისუფლებას და ამერიკის ხმას უსმენდა. ბიძაჩემი ცე-კაში მუშაობდა და ვერ იტანდა კომუნისტებს.

მაგრამ იყო ერთი რამ, რაც მენატრება - გარანტირებული სოციალური გარემო: უფასო სწავლა, მედიცინა, ძალიან დაბალი კომუნალური გადასახადები. ხვალინდელი დღის არ გეშინოდა - ეს შიში კი ძალიან დამთრგუნველია - მე დამღალა.

მე მეგონა, რომ საბჭოთა კავშირის დაშლასთან ერთად გაქრებოდა კორუფცია და აღარ იქნებოდა მატყუარა მედია, ცენზურა და იდეოლოგიური ბოდვა.

აღმოჩნნდა, რომ პრესა ისევ ტყუის, კომუნისტური ბოდვა ლიბერალურით შეიცვალა და კორუფცია დარჩა.

არ ვიცი, ბევრი სიგიჟე იყო იმ დროში, მაგალითად, მე გადაცემები არ გამიკეთებია საბჭოთა კავშირის დაშლამდე, არ შემეძლო სოცშეჯიბრებაზე გადაცემების კეთება და მარქსის ხსენება ყველა სტატიის დასაწყისში. მაგრამ ის სიმძიმე ახლა სხვამ შეცვალა - ამდენი მათხოვრის ყურება არ შემიძლია, ამდენი გაჭირვების :(

მენატრება? კი ჩემი ახალგაზრდობა იყო, ოჩი, და ახალგაზრდობა ყოველთვის გენატრება :)

- ძალიან საინტერესოა, მეტს აღარ გადაგღლით. დიდი მადლობა, გაიხარეთ!

- არაფერს, ყოველთვის მიხარია შენთან ურთიერთობა :)

"ყველა ახალგაზრდამ უნდა სცადოს იცხოვროს ისეთ გარემოში სადაც თავის დამკვიდრება უწევს"

2010-05-12T01:11:00.014-10:00

მსურს შემოგთავაზოთ ინტერვიუ ჩემს მეგობართან, რომელიც შეერთებულ შტატებში სწავლობს, ჩემი აზრით საინტერესო ინტერვიუა:)

-ნაცო, გთხოვ ძალიან მოკლედ მითხარი სად ხარ და რას აკეთებ?

-2008 წლის აგვისტოდან ვარ ნეშვილში, ვანდერბილთის უნივერსიტეტში, რომელიც მე-19 საუკუნის დასაწყისში დაარსდა. ვსწავლობ მაგისტრატურაზე, განათლების მართვის განხრით.

- როგორი იქნებოდი ამერიკაში რომ არ წასულიყავი? პირველ რიგში რა შეიცვალა შენს ცხოვრებაში?

-ამერიკაში რომ არ წავსულიყავი სადღაც მაინც წავიდოდი ოჩი :) თბილისში, ლონდონში, ბრიუსელში :) ვფიქრობ, ყველა ახალგაზრდამ უნდა სცადოს იცხოვროს ისეთ გარემოში, სადაც, თავის დამკვიდრება უწევს. ამერიკა იქნება ეს თუ ჭყონდიდი, რახან სხვა ხარ, სხვა ხარ და ყველაფერს ნულიდან იწყებ. აქ რომ ჩამოვედი პირველი შეგრძნება რაც მქონდა იყო შიში. ზოგადად პირველი შეგრძნება თითქოს აღფრთოვანება უნდა იყოს, ბოლო ბოლო ამერიკაა, ქვეცნობიერად ყველას რომ უნდა აღმოაჩინოს მარად და მარად. მაგრამ ნაცვლად აღფრთოვანებისა იყო შიში. შიში იმისა რომ დილით გარეთ რომ გავალ პურის გამყიდველი სახელით არ მომმართავს, იმიტომ არ იცის ჩემი სახელი. გააზრება იმისა, რომ თუ ოდესმე მარტო ყოფილხარ, აი ეს არის მარტოობა.
აქ რომ არ ჩამოვსულიყავი და არსად რომ არ წავსულიყავი, ვერასდროს გავიაზრებდი როგორია იცხოვრო სოციალური კომფორტის გარეშე, როგორია არ გყავდეს ბავშვობის მეგობრები გვერდით, როგორია არ სტუმრობდე ნათესავებს, როგორია არ დადიოდე სამძიმარში თუ ქორწილში, არ მეცოდინებოდა თუ როგორ უნდა ააშენო ის რასაც ყოველი წასვლისას უკან დატოვებ. ურთიერთობებს ვგულისხმობ.

-ჩვენთან ძალიან ბევრი სტერეოტიპი არსებობს ამერიკაზე, მაგალითად ის რომ ამერიკას მასონები მართავენ, რომლებსაც მსოფლიოს დაპყრობა სურთ (მათ შორის საქართველოს) რომ ებრძვიან რელიგიას, ღმერთის რწმენას, ეროვნულ იდენტობას და ასე შემდეგ, როგორ ფიქრობ, არის ამ ყველაფერში სიმრათლის მარცვალი? გრძნობ თუ არა გარკვეულ ზეგავლენას ვინმეს ან რამის მხრიდან?

-ყველა მონარქს ჭირდება ვასალი და მე საკმაოდ ბუნებრივად მეჩვენება ის ფაქტი, რომ ამერიკა ცდილობს იყოლიოს იმდენი ვასალი, რამდენსაც შესწვდება :) ამერიკის იმპერიალისტურ პოლიტიკაში არაკანონზომიერს მე, ვერ ვხედავ.
რაც შეეხება იმას, თუ რამდენად ცდილობს ამერიკა მსოფლიოს ასიმილაციას >>> მხოლოდ ჭკვიანი მონარქი მიდის ახალ დაპყრობილ ტერიტორიაზე, ეცნობა გარემოს, კულტურას და ღებულობს გადაწყვეტილებებს. უღონო მონარქი, მიდის, მიაქვს თავისი კულტურა და ახვევს თავს დაპყრობილ საზოგადოებას. რათქმაუნდა, აქ ძალიან ფიგურალურად ვსაუბრობ და 21 საუკუნის გაგებით მონარქი და ვასალი საუდის არაბეთშიც კი აღარაა ალბათ, მაგრამ ზოგადი სიტუაცია ასეთია, ამერიკა უღონო მონარქივით იქცევა.

რაც შეეხება მე რამდენად ვგრძნობ გავლენას, აქ რომ ჩამოვედი პირველი რაც მითხრეს ის იყო, რომ - უი, რა კარგია უცხოელი რომ ხარ შენგან რამდენს ვისწავლითო, ეგ იყო და ეგ, მატი სწავლა განათლება ამ ფრაზით დასრულდა. სანაცვლოდ, მე, მომიწია მესწავლა ამ ორი წლის განმავლობაში ყველაფერი მათ და არამარტო მათ შესახებ :) ეს ცოტა ხუმრობით, მაგრამ, ზოგად უინტერესობას სხვისი კულტურის თუ პოლოტიკის მიმართ მუდამ ვგრძნობ, სხვა მხრივ, თუ სუსტი, უნებისყოფო ადამიანი ხარ და ანალიზის უნარი არ გაქვს, შეიძლება მოექცე გავლენის ქვეშ, თუ ოდნავ მაინც აზროვნებ დამოუკიდებლად, მაშინ გაგიმართლა და ეგაა, მასონები და ანტიმასონები ვერ მოგწვდებიან. :)

-მანდ, შენი მეგობრები და ნაცნობები როცა გეკითხებიან ბათუმზე როგორიაო რას პასუხობ? როგორ აღწერ მშობლიურ ქალაქს?

-ეს კითხვა მომწონს, ალბათ, კარგი იქნება ჩემს მეგობრებს თუ შეეკითხები. მათი თვალით დანახული ბათუმი ერთი ლამაზი ქალაქია ზღვის პირას, ზაფხულობით ცოტა არაშინაური, და წელიწადის სხვა დროს სახლის სურნელით გაჟღენთილი. ძველი და ახალი ბათუმი რომ არსებობს ესეც იციან, იციან რომ მიყვარს ბათუმის ქუჩებში დიდხანს ხეტიალი, იციან რომ მაგნოლიები და თოლიები აქ ჩვეული ხილია. იციან, რომ ვაშლს ვაშლის გემო აქვს და მარწყვს მარწყვის. ისიც იციან, რომ ბათუმში ძალიან თბილი და მოსიყვარულე ხახლი ცხოვრობს. იციან, რომ ეს პატარა ქალაქია, სადაც ყველამ ყველას ამბავი იცის :)
აქ ერთი კაფეა, "Bosco" ჰქვია. დარაბებიანი ფანჯრები პატარა ქუჩას გადაჰყურებს. ერთი დღე წვიმდა, მე და ჩემი მეგობარი ჩაის ვსვამდით და მე ვუყვებოდი თუ რა ლამაზია ბათუმი წვმის დროს.
ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი რაც ბათუმზე იციან ჩემმა აქაურმა მეგობრებმა გარდა ამ რომანტიული "აბდაუბდისა" ისაა, რომ ამ ქალაქში ჩემი მშობლები და მეგობრები ცხოვრობენ, იციან, რომ ამ ქალაქში ბევრი მოგონება მაქვს და უნდათ რომ ერთი დღე ჩამოვიდნენ და ბევრი ჩემი მოგონება ჩემთან ერთად გაიარონ, ჩემი მშობლები გაიცნონ, ჩემს მეგობბრებთან ერთად ეშმაკის ბორბალზე დასხდნენ. რავიცი, ათასი რამ იციან. ზოგმა ისიც იცის, რომ ბევრი ქუჩის ბავშვია, რომლებსაც ფულს თუ არ მისცემ, ტალახიან ხელებს წაგისვამენ. თემას ვწერდი ქუჩის ბავშვებზე და ალბათ მაგიტომ მოვუყევი :)

-კარგი,რამეს ხომ არ დაამატებდი?

-დავამატებდი იმას, რომ სულ რაღაც 16 დღეში ამ ქვეყანას დავტოვებ და მართალია შეიძლება აქაური მიწის სურნელი არ მომენატროს, მაგრამ ადამიანები რომლებსაც ან ვნახავ ან არა. ზოგი სად წავა და ზოგიც სად. აქ ერთი რამ რაც კარგად ვისწავლე, ის არის რომ ადამიანები მიყვარდეს მიუხედავად იმისა შორს არიან თუ ახლოს. საქართველოში დროის სიმცირეს ისე ვერ გრძნობ როგორც აქ. დღეს თუ ნახავ კაცს, შანსი იმისა რომ ხვალაც ნახავ დიდია. აქ დრო სწრაფად გადის, დღეს რომ ერთ მეგობარს გაუშვებ კორეაში, ხვალ მეორეს გაუშვებ კონგოში და იცი, რომ ეს მაინც არაფერს ცვლის. გიყვარს უზომოდ, უბრალოდ დრო გადის, ოი როგორ გადის :)

მოდელირებული პოსტი

2010-04-25T01:00:00.010-10:00

14:30
რა დამღლელია მთელი დღის განმავლობაში საინფორმაციო გამოშვებების მოსმენა. ვინ იცის დილის რვიდან რამდენჯერ მოვისმინე. სიახლე არაფერია, ძირითადათ ისევ ის, ვითომ საინტერესო და ვითომ მნიშვნელოვანი ამბები.

14:33
ეკონომიკური სიახლეები - აი რაშიც ვერ ვერკვევი, მაგრამ მაინც მგონია რომ მაბოლებენ, რამდენჯერმე მაქვს ბიზნესკურიერი ნანახი, და ისეთი შეგრძენბა დამრჩა თითქოს მანმადე სადღაც სხვაგან ვცხოვრობდი და “თვალები ამიხილეს".

14:35
ქალაქური სიმღერა - საინტერესო ფენომენია. ჩემთვის, არადედაქალაქელისთვის ძნელად აღსაქმელია, ნატო გელაშვილის სიმღერების ერთმანეთისგან გარჩევა მიჭირს, ნუ, “დეკემბერს” თუ არ ჩავთვლით.

14:38
ჯორჯ მაიკლის სიმღერებს რომ ვუსმენ სულ ჩემი მეგობრის ნათქვამი მახსენდება - "ჰომოსექსუალია და როგორ მოვუსმინოო?!"
არადა fastlove რა მშვენიერი სიმღერაა.

ხანდახან, (ხშირად თუ არა) ეს ცხოვრებაც მოდელირებული მგონია, ჰოდა რა მიკვირს ამ “იმედის”. ცდილობს იყოს საუკეთესო საუკეთესოთა შორის.

ჩემი პოსტიც მოდელირებულია, მაგრამ ბოლომდე არა, საინფორმაციო გამოშვებას მართლა მოვუსმინე 14:30 წუთზე:)

ხუთ წუთიანი სევდა

2010-04-22T21:12:00.006-10:00

ბევრს ვფიქრობ ადამიანებზე რომლებსაც ვაფასებ, ან მაწუხებს მათ გარემოში ყოფნა, მენატრებიან ან მაღიზიანებენ, ადამიანებზე რომლებიც მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ჩემს ცხოვრებაში.

რატომ არ ვფიქრობ უბრალო გამვლელზე ან თანამშრომელზე, რომლის ნახვაც ძალაუნებურად მიწევს, ნაცნობზე რომელიც შემთხვევით მხვდება, განა არ შეიძლება დავაკვირდე და რაღაც ისეთი აღმოვაჩინო, რაც შემდეგ დამაფიქრებს?!

გადავიფიქრე, არ მინდა ეს თემა.

როგორი შეგრძენბა მაქვს როდესაც მეგობარს უკანასკნელად ვხედავ?

არა, გარდაცვალებას არ ვგულისხმობ, არც ადამიანზე გულის აცრუებას, ძალიან რომ გეწყინება და შენთვის როგორც ახლო მეგობარი მოკვდება:) არამედ, როცა ადამიანი შენს სივრცეს ტოვებს და ძალიან დიდი შანსია იმის რომ ვერასოდეს ნახავ.

ეს შეგრძენბა მქონდა ამას წინათ, ფილიპინელ თანამშრომლებს რომ დავემშვიდობე. ორი წელი მათთან ერთად ვიმუშავე, ბევრი რამ გავიგე მათ ისტორიაზე, კულტურაზე, ტრადიციებზე და ცხოვრების წესზე. საერთოდ, ძალიან საინტერესო მოვლენაა როდესაც ერთ კომპანიაში რამდენიმე ეროვნების ხალხი მუშაობს. როგორია მათ შორის ურთიერთობა, ერთმანეთის მიმართ დამოკიდებულება და ა.შ. მაგრამ, ამაზე და მათ შორის ქართულ ქსენოფობიაზე სხვა დროს იყოს:)

მსგავსი შეგრძენბა მქონდა მაშინ როდესაც ამერიკელ მეგობარს აგვისტოს ომის დროს მოუწია საქართველოს დატოვება, მართალია ის იმ მძიმე დღეებში არ გამხსენებია. რამდენიმე დღის შემდეგ მოვიკითხე, და რომ მოვიკითხე, უკვე ამერიკაში მშვიდად და უზრუნველად იყო, ამერიკელების უსაფრთხოება ყველგან, მათ შორის საქართველოშიც უფრო დაცული რომაა რათ უნდა მაგას როგორც იტყვიან - “ბევრი ლაი ლაი”.

ამისთანას რას ვგრძნობ?:)

მიუხედავად იმისა, მომწონს თუ არა ის ადამიანი რომელსაც ბოლოჯერ ვხედავ ვგრძნობ სევდას, თვალწინ უცებ მეშლება ყველა ის მომენტი რაც მასთანაა დაკავშირებული, გული მწყდება რომ დამთავრდა ერთმანეთისთვის სიხაურლის, წუხილის, გაბრაზების და სხვა ემოციების გაზიარება. ვაანალიზებ ყველაფერს და შემდეგ ისევ ვუბრუნდები ყოფით საკითხებზე ფიქრს, იმაზე თუ საღამოს რას გავაკეთებ, სად წავალ, რას შევჭამ...

ეს გრძნობა საშუალოდ ხუთი წუთი გრძელდება.

სევდიან წუთებში ვხვდები ერთის მხვრივ იმას რომ დედამიწა პატარაა, იმიტომ რომ ერთმანეთს შევხვდით, მეორეს მხრივ მაინც დიდი მგონია ვინაიდან მომავალში ერთმანეთს შეიძლება ვეღარ შევხვდეთ.

პ.ს. აგვისტოს ომის წლის თავზე ჩემმა ამერიკელმა მეგობარმა შვებულება აიღო და კოსტა-რიკიდან საქართველოში ჩამოვიდა, რომ ვკითხე რატომ ჩამოხვედი თქო, მიპასუხა – თქვენს სანახავადო.

ასეთებიც ხდება!

2010-04-17T18:59:00.007-10:00

არ მჯერა ადამიანების რომლებსაც ყველაფერი მოსწონთ.

არ მომწონს ადამიანები, რომლებიც ყოველთვის დარწმუნებულები არიან საკუთარ თავში.

არ მესმის საკუთარი თავის, როცა დუმილით ვხდები იმას რაც არ მომწონს
ჩავხლართე, მაგრამ ახლავე "გავაიასნებ":)

ხშირად ვყოფილვარ ისეთ მდგომარეობაში, როდესაც მოსაუბრეს არ ვეთანხემბი, მაგრამ, მაინც მშვიდად ვაგრძელებ მის მოსმენას, უფრო მეტიც, არ ვეწინააღმდეგები მას
ხანდახან, ვფიქრობ, რომ აზრი არ აქვს რამის თქმას, არ მომისმენენ, ვერ გამიგებენ, ან სულაც მეზარება აზრის გამოთქმა. ჩუმად რომ ხარ, ადვილად შეიძლება მიგაკერონ იარლიყი (პირადი გამოცდილებიდან ვამბობ) უემოციოა, გულგრილია, კომპლექსიანია, ან საერთოდ სულელია. ჰო, შესაძლებელია, ხანდახან ასეც იყოს, მაგრამ, ხშირად, გვავიწყდება ადამიანები რომ ვართ:)
რატომღაც, ლიდერ, აქტიურ, რეალიზებულ (არ ვიცი როგრ ვუწოდო) ადამიანებს გგონიათ რომ რაც უფრო კატეგორიული ტონი და მკაცრი გამომეტყველება აქვთ, მითუფრო დამაჯერებელია მათი მოსაზრება. რაც უფრო ხშირად გამოიყენებენ ისეთ ფრაზებს როგორებიცაა: "ასე მგონია", "არ ვარ დარწმუნებული," "ეჭვი მაქვს" მითუფრო სუსტები აღმოჩნდებიან.

ბევრჯერ შევხვედრილვარ ისეთს, რომელიც მიმტკიცებდა რომ შავი ფერი შავია ან, შავი ფერი თეთრია, ან კიდევ, შავი შავიცაა და თეთრიცაა, ან სულაც შავი შავიცაა, თეთრიცაა, ნარინჯისფერიც და ალუბლისფერიც, მე კიდევ ხმა არ ამომიღია.

მინდა ვისწავლო ენა

2010-04-09T03:54:00.002-10:00

გუშინ, ყოფილი სტალინის სახელობის ქუჩაზე რომ მივდიოდი ერთ-ერთი ეზოს ერთ-ერთ შენობაზე ბრიტანეთის დროშა დავნიხე გამოკიდული, გამახსენდა, რომ მანდ ინგლისური ენის შემსწავლელი კურსები "Eti" არის გახსნილი।

რამდენიმე წლის წინ, მაშინ როცა ჩემი ძმა საზღვარგერეთ სწავლობდა, მასთან პერიოდულად თურქული ენის შემსწავლელ კურსებზე ჩავდიოდი. ალბათ, ეს კურსები რომ არ გამევლო Eti-ს" ავ-კარიგოანობის ამბავს დღემდე ვერ გავარკვევდი და მეც ერთ-ერთი კამყოფილი ან ნაკლებად კმაყოფილი, მაგრამ უპრეტენზიო კურსდამთავრებული ვიქნებოდი.

ის ეტაპი რომელზეც მე მოვხვდი, 6 თვისგან შედგებოდა. ბევრი დრო არ დამჭირვებია იმისთვის, რომ დავრწმუნებულიყავი ამ კურსების ნაკლებ სარგებლიანობაში. სასწავლო პროგორამა, რომელიც ჩვენ 6 თვის მანძილზე უნდა გაგვევლო, მაგისთვის, 3 თვეც გვეყოფოდა. რატომ იყო ასე გაწელილი? გიპასუხებთ, რომ თვეში 120 ლარს ვიხდიდი:)
პირველი თვე "Eti-ს" კურსებს თურქრთში გავლილ კუსებს ვადარებდი და ვამჩნევდი იმას, თუ რამხელა სხვაობა იყო - სწავლის მეთოდიკაში, პედაგოგთა მოტივაციაში, პროგრამის ეფექტიანობაში და ბევრ სხვა რამეში.
ბოლო თვეებში, ინგლისური ენის კურსები ჩემთვის რელაქსაციის კარგ საშუალებად იქცა, მაშინ როცა, მასწავლებელი რაღაც თემას გვიხსნიდა, მე ფანჯარაში ვიყურებოდი და ათას სისულელეზე ვფიქრობდი.
ჩემი აზრით, უცხო ენის შემსწავლელ კურსებს აქვს ორი ძირითადი უპირატესობა, იღებ ენის პრაქტიკულ ცოდნას და სერთიფიკატს, რომელიც, შეიძლება მომავალში გამოგადგეს.
ჩვენთან, მაინც ყველაზე უფრო კერძო მასწავლებელთან მომზადებაა გავრცელებული. ალბათ, იმიტომ, რომ ენის შესწავლის უფრო ეფექტიანი საშუალებაა.
ასევე, არსებობს ენის შესწავლის კომპიუტერული კურსები, რომლის მთლიან კურსს თუ გაივლი, უცხო ენას სრულიად უფასოდ კარგ დონეზე შეისწავლი, მაგრამ ამისთვის საჭიროა რომ ენას ფლობდე ელემენტარულ დონეზე და გქონდეს კარგი ნებისყოფა.
სამივე ხერხი მოვსინჯე, მაგრამ დღემდე ვერ ვფლობ ინგლისურ ენას ისე, როგორც მე მინდა რომ ვფლობდე. ალბათ, ეს უკვე ჩემი პირადი პრობლემაა:)

თავისი რიგის მოლოდინში

2010-04-04T01:37:00.002-10:00

ბაბუაჩემის დას, რომელსაც მოფერებით ბაბულიას ვეძახით, წელს, 10 იანვარს, სავარაუდოდ 86 წელი შეუსრულდა, სავარაუდოდ იმიტომ ვამბობ რომ დღემდე უცნობია მისი დაბადების ზუსტი წელიც და თარიღიც. თუმცა, ამით, დიდად არც არასოდეს დავინეტერესებულვარ, თვითონ კი, თავის ასაკზე არ საუბრობს.

ის ცხოვრობს მარტო, ერთ ოთახიან ბინაში, რომელიც საბჭოთა დროინდელი ავეჯით და არა ხოლოდ ავეჯითაა მოწყობილი, ოთახი მთლიანად დამტვერილია და სიგარეტის სუნითაა გაჟღენთილი, ამბობს, რომ სიგარეტის გარეშე არსებობა უბრალოდ არ შეუძლია. ბინას იშვიათად ალაგებს, რაც დრო გადის მისთვის სულ უფრო სულერთი ხდება ყოფითი პრობლემები, არადა სულ რაღაც 3 წლის წინ ძალიან აქტიური იყო, ყველაფერი მოწესრიგებული ქონდა, ზედმეტადაც კი, თითქმის ყოველდ დღე ნაირ-ნარი სადილს ამზადებდა.

ვცდილობ ხშირად მოვინახულო, ყოველ მისვლაზე ისეთი შეგრძნეაბა მაქვს თითქოს ბოლოჯერ ვნახულობ. ხანდახან, კარის გაღება რომ აგვიანდება თავში ცუდი აზრები მომდის.

ძალიან მიყვარს მასზე დაკვირვება, მაინტერესებს რა აწუხებს ან რა ახარებს, რითია მისი გონება დაკავებული, რას იხსენებს და რაც მთავარია რას ელოდება?

ელოდება გარდაცვალებას, გააზრებულად, ამბობს რომ ეხლა მისი რიგია. გარდაცვალების მოლოდინი მისთვის ისეთივე ბუნებრივი მდგომარეობაა როგორც ჩემთვის ზამთრის მოლოდინია, რომელიც ვიცი რომ უამინდო. სუსხიანი და არასასურველი იქნება.

ბიოგრაფია რთული მაგრამ საინტერესო აქვს, მაგრამ, მე, მის ბიოგრაფიაზე უფრო მისი დრევანდელი განცდები და ფიქრები მაინტერესებს.

თქვენი აზრით, ჩვენს ბებიებს და ბაბუებს ყველაზე მეტად რა ახარებთ ან რა აწუხებთ? რაზე ფიქრობენ? წარსულზე, ახლანდელზე თუ მომავალზე?

ყველას გილოცავთ აღდგომას! გფარავდეთ ღმერთი!